Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kastracja. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kastracja. Pokaż wszystkie posty

środa, 19 października 2016

Kastracja - zmiany w zachowaniu.

Notka mocno kontrowersyjna, bo internet przyjął zasadę "Kastracja nic nie zmienia". Będzie długo!

Minął rok. Dokładnie dwanaście miesięcy od dnia D, gdy to mój "synuś" stracił to co miał najcenniejsze.
Pamiętam jak idąc do gabinetu już na zabieg dostawałam białej gorączki bo akurat po drodze były cieczki i musieliśmy spóźnić się 10 minut...
Cezar w rok po kastracji zmienił się nie do poznania. To już nie jest ten sam pies. Wcześniej czułam się jakbym miała w domu napędzanego testosteronem koksa. Siku co 5 metrów. Każdy samiec wrogiem numer jeden. Lizanie siuśkow. Zero skupienia na dworze. I inne typowo stereotypowe samcze zachowania. 

A więc co się zmieniło ?
  • Apetyt - Zaczęło się już w dwa dni po zabiegu a z biegiem czasu ssanie w brzuchu ciągle rośnie i teraz pies po wchłonięciu dużej porcji karmy idzie za mną do pokoju i żebra o więcej. Od co najmniej pół roku pies nie zna znaczenia słowa "najedzony". 
+ cudownie skupia się na jedzeniu
+ ciastki jego światem
+ jak skończy się karma pies zadowoli się nawet marchewką xD
- łatwo ulec ładnym oczom co odkłada się potem w kilogramach
(oj długo musiałam z ojcem walczyć, długo ....)

  • Metabolizm i aktywność - Kiedyś pies jadł 340 g karmy mogłam dorzucić do tego korpus i ciastka a pies i tak wyglądał jak haszczak. Teraz pies je 180 g karmy light (według tabeli powinien 240) i muszę bardzo uważać żeby nie sypnąć z nadmiarem bo równowaga jest bardzo krucha i w ciągu tygodnia potrafi przytyć pół kilo. Ciastki piekę sama, nisko kaloryczne. Energiczność znacząco spadła. Muszę wyciągać psa na spacer. Jak puszczę go luzem pies pierwszą połowę spaceru zostaje w tyle i trzeba go poganiać i wołać. Potem jest już lepiej, ale rozruszanie się zajmuje zwykle 2 kilometry. Mimo to z uporem maniaka co 2 dzień zabieram go na 5-8km.  
  • Znaczenie terenu - nadal dumnie zadziera nogę. Nadal ma swój cykl kolo bloku. Ale da się z łatwością odciągnąć go do nogi i iść równo bez szarpnięć w stronę trawy. Podczas rowerowania i biegania nie zatrzymuje się. Nie liże siuśków.
  • Agresja do psów - zanikła całkowicie. W miesiąc po kastracji stwierdziłam ze tak dłużej być nie może i zaczęłam pracować nad nie zwracaniem uwagi na inne psy. Poszło jak z płatka i w chwili obecnej mogę go puścić w stadzie trzech psów a on będzie miał je w poważaniu i pobiegnie za piłką. 
+ mogę mu ufać na spacerach, przestałam lustrować otoczenie
- nie bawi się. Psy mogły by dla niego nie istnieć. Są mniej interesujące niż liść na wietrze.
(chyba ze podchodzą do mnie po ciastki albo ich pani ma ciastki)
  • Odwołanie i posłuszeństwo - Cezar nudzi się na spacerach. Trzeba mu znaleźć zajęcie bo jeśli zostawić go bez komendy (stojąc w miejscu) na choćby pięć minut podchodzi i zaczepia "to co robimy?" 
+ można robić obidjęsy i pies to lubi
+ zawsze przyjdzie na zawołanie bo to ja jestem najciekawsza
+nie odchodzi dalej niż na 10 metrów
- jest upierdliwy. Nie można spokojnie popisać na fejsie bo dostawia do nogi i szczeka :p


Wszystkie te zmiany zaobserwowałam lub wypracowałam w ciągu tego roku. To naprawdę inny pies. Ale rozczaruje was, to nie zasługa kastracji tylko naszej pracy. Tego, że po zabiegu trzeba było się psem zająć żeby nie tył. Zaczęliśmy spędzać ze sobą, chcąc czy nie chcąc po 3 godziny dziennie w polach. I zaczęliśmy uczyć się siebie na nowo. Ja odkryłam jakim fajnym psem jest mój cielak gdy już hormony opadną i coś zacznie docierać do mózgu. A Cezar odkrył że pani jest ciekawsza od większości rzeczy na spacerze. Może ma piłkę. Albo ciastka. A dlaczego cmoka? Może chce powiedzieć to upragnione najwspanialsze "doooobry pies!" ? A Cezar bardzo chce być dobrym psem. To jego cel na życie.


Nie może być jednak tak kolorowo. Wykastrowanie psa było najcięższa decyzja w moim życiu. Największe minusy? Ciągle wiszące nade mną widmo nadwagi. Wystarczy ciastko za dużo. Garść karmy więcej. Tydzień lenistwa. I pies nabiera krągłości i znów trzeba zdzierać buty i robić kilometry nieważne jaka pogoda. Bo tu chodzi o zdrowie. I w skrytości wam powiem że czasem martwię się po nocy co to będzie za trzy lata jak jego aktywność jeszcze spadnie. Będę go żywic powietrzem?
Druga rzecz to widoczne szybsze starzenie się Cezara. Zdziadział. Widać po pysku i sposobie poruszania się. Widać że to już nie jest młody pełen energii pies. Zniknęło to "coś" w jego oczach. Ten fajny błysk. Często po prostu nie chce mu się pobiec za sarną.
(4.2015 pół roku przed kastracją) -> (lipiec 2016 - 46.6kg MAX) -> (obecnie 42kg)

Gdybym nie musiała go wykastrować, nie zrobiła bym tego. Mimo tych wszystkich plusów.


PS KASTRACJA NIE JEST SPOSOBEM NA ROZWIĄZANIE PROBLEMÓW WYCHOWAWCZYCH. Nie sprawi że psu magicznie urośnie mózg. Bez jaj psychika psa zostaje taka sama, zmienia się jedynie gospodarka hormonalna organizmu i przez to łatwiej jest pracować nad zachowaniami typowo samczymi. 

czwartek, 5 listopada 2015

Kastracja bezszwowa - pierwszy tydzień.

Zgodnie z prośbą postanowiłam dokładnie opisać wam przebieg całego zabiegu (z mojej strony) oraz pierwszy tydzień po powrocie od weta.
Zaznaczam jednak że opisuję tutaj tylko Cezarowy przypadek a sam zabieg jak i to co się dzieje później zależy głównie od weterynarza, rodzaju operacji i znieczulenia oraz od samego psiaka.
A więc tak .... :

Dzień 0 (środa, 28/10)
Pies dostał ostatni posiłek o 12.00.

Dzień 1 (czwartek, 29/10)
Dzień zabiegu. O 5 rano pies napił się ostatni raz. O 10.30 wyszliśmy. Wzięłam codzienną smycz i obrożę oraz kaganiec w razie czego. No i książeczkę.
Po dojściu na miejsce szybka rozmowa z panem i pies dostał "głupiego jasia" poprzez zastrzyk. Wyprowadziliśmy go na trawkę przed klinikę ponieważ pies miał dostać torsji i możliwe ze popuści. Tak też się stało.
Po względnym znieczuleniu psa (miękkie nogi) wprowadziliśmy go do gabinetu.
Gdy z psem nie było już kontaktu weterynarz i asystent przenieśli go na "kołyskę", jeszcze przy mnie pies dostał znieczulenie miejscowe w jajeczka , pozwolono mi go pogłaskać i wyproszono z sali.
Dla relaksu poszłam do koleżanki na kawę będąc pod telefonem.
O 12.30 dostałam połączenie i cała w nerwach pobiegłam do kliniki :)
Pies nadal leżał w kołysce nieprzytomny, jego "klejnoty" wyglądały jak kawałek surowego mięsa potraktowanego tłuczkiem a wet stwierdził że zabieg się udał. W mojej obecności pies dostał dwa zastrzyki przeciwzapalne a do ran został wpuszczony miejscowy antybiotyk.
Ściągneli go nadal nieprzytomnego (chrapał w niebogłosy!) i położyli na kocyk. Po około 1,5h siedzenia w pokoju przejściowym spytałam czy można by go jednak wziąć do domu. Zgodził się. Kompletnie nieprzytomny Cezar wylądował na legowisku w znajomym domku.Wedle naszych informacji pies miał zacząć budzić się po 4-5h od zabiegu (15-16) ale tak naprawdę pierwszy kontakt z nim był około 18.00 (czarek zawsze był śpiochem)
Czarek zsiusiał się 2 razy przez sen i trzeba było zmieniać. Przy wybudzaniu zrobił się drażliwy. Oblizywał się, podrywał łeb na każdy głośniejszy dźwięk a około 20 zaczął się wiercić z miejsca na miejsce. Ale kontakt już nim był, rozumiał polecenia, patrzał w oczy.
Około 21 pies był już względnie obudzony i przekomiczny ! xD Próbował już chodzić choć nogi mu szły nie po kolei, wywalał język, popiskiwał i robił dziwne miny do ściany ^^
O 23 zaczął mocno piszczeć jakby za potrzebą więc wyszliśmy na pierwszy spacer choć martwiłam się i po schodach wolałam go znieść (45kg!).
Zrobił siusiu jak dziewczynka, trochę podreptał po trawce i do domu.
Całą noc przespał spokojnie.

Dzień 2 (piątek, 30/10)
Pobudka około 10.00. Założenie kołnierza, obejrzenie ran. Są dwie, około 2,5cm na mocno napuchniętym worku. Telefon do weta, kazał obserwować jakiego koloru jest wydzielina oraz czy nie puchnie nic w kierunku siusiaka. Pierwszy spacer około 11.30 z małą asekuracją na schodach za pomocą chustki pod brzuchem. Siusiu jak panienka, kilkanaście metrów spaceru i bunt : ja chcę do domu!.
Około 15 pies zaczął sugestywnie popiskiwać na lodówkę więc nakarmiłam go rozmoczoną karmą mimo że miałam to zrobić dopiero wieczorem. Żal mi go było no :)
O 21 spacer już w miarę pewnie. Siusia jak panienka jedno duże siuuuuuu.
Spanie w kołnierzu bez rewolucji.

Dzień 3 (sobota, 31/10)
Pobudka o 7 i obejrzenie ran. Porobiły się częściowe strupy, opuchlizna nie zeszła ale worek zrobił się już w miarę normalnego koloru. Zaczął się sączyć żółty płyn (normalne). 
Pies ma wilczy apetyt. Spacerki już normalne, choć obolałe. Około 15 pierwsza "kupa", bardzo bolesne doświadczenie... O 21 pies pierwszy raz od kilku dni podnosi nogę (pańcia dumna!).
Dzień 4 (niedziela, 1/11)
Pies nadal wiecznie głodny. Spacery normalne. Przez moją nieuwagę po 15 po posiłku zerwał sobie strupka (sic!). Decyzja o nieufności wobec psa i 22h/dobę Czaruś nosi antenkę.

Dzień 5 (poniedziałek 2/11)
Czarek znów zaczął znaczyć teren, jednak robi to zdecydowanie rzadziej i nie lecą po 3 kropelki a spora kałuża :) Kompletny brak zainteresowania innymi psami. Próbował pogonić kota.

Dzień 6 (wtorek, 3/11)
Byliśmy na spacerze w "rozproszeniach" nad jeziorem. Piesek ma już całkiem dobre samopoczucie. Wąchał trawę ale dało się go od tego oderwać bez siłowania się, potrafi iść przy nodze póki go nie zwolnię na dłuższą smycz (jeeeaaah!). Kompletne zero reakcji na inne psy, czasem tylko uszy nastawi jak któryś szczeka. Podczas sztuczkowania o wiele lepszy kontakt wzrokowy z psem, księciunio odmawia jednak wykonania "siad" xD 

Dzień 7 (środa, 4/11)
Nadal je za dwóch (a przynajmniej chciałby). Po szybkim spacerze w deszczu pod klatką spotkaliśmy naszą nieszczęsną cieczkującą amstaffkę. Cezar bez szaleństw, przywitał się jak gentelmen, zaprosił do zabawy, trochę się napuszył w samczy sposób ale nie widziałam reakcji na cieczkę. Od czasu zabiegu skończyło się też bezpowrotnie mam nadzieję skomlenie pod drzwiami i obszczekiwanie psów spod klatki.

Dzień 8 (dziś).
Zamówiłam karmę w wersji Light bo największą zmianą jaką widzę w psie jest jego apetyt. Strupy wyglądają bardzo ładnie, ale wet powiedział że dość długo się na tym osobniku się to wszystko goi więc na ich odpadnięcie poczekamy pewnie kolejny tydzień. Do tego czasu pies chodzi w antence.
Na koniec macie zdjęcie mega agresywnego po kastracji psa (bajania mojego ojca) :

Mam nadzieję że takim sposobem opisu całego tygodnia wyczerpałam wszystkie wasze pytania ale gdyby jednak coś was jeszcze interesowało, nie krępujcie się, piszcie. Można zadawać pytania na SB w lewym panelu bloga lub bezpośrenio na maila czy w komentarzach.

P'S Antenkę zrobiłam sama, mocowana na sznurowadło, a szyję chroni polarowa opaska/szaliczek.
PP'S Mam świetny kontakt z wetem dlatego wszystko wyglądało w ten sposób. Normalnie dzieje się to w taki sposób jak w innych lecznicach, zostawiasz psa, odbierasz wieczorem i do widzenia. Ale ja musiałam być przy mojej perełce przecież! ^^ 

niedziela, 1 listopada 2015

Kastracja


D-Day nastąpił 29.10.2015 (czwartek).
Podjęcie decyzji o kastracji mojego ukochanego pieska było ciężkie. Przez kilka miesięcy przeszukiwałam internet, rozważałam wszelkie za i przeciw oraz obdzwaniałam weterynarzy.
Zawsze posiadałam i zawsze byłam bezgranicznie zakochana w psich samcach. Za ich błysk w oku, nutkę dzikości i silne instynkty. Cezar wydawał mi się w tej kwestii psem idealnym i zrównoważonym.
Niestety, do czasu.
Od kiedy Cezar skończył 3 lata zaczęło się intensywne znaczenie terenu, i głodówki kilka razy w miesiącu.
Jednak to szło wytrzymać. Najgorsze z psa wyszło gdy do naszego bloku piętro niżej wprowadziła się suczka amstaffa (grudzień 2014). Od czasu jej pierwszej cieczki (jakoś w kwietniu) z psem było coraz gorzej.
Obsikiwanie co drugiego krzaczka (na dystansie 100m zatrzymywał się średnio 10-12 razy - mówimy o centrum miasta), lizanie siuśków, niemożliwość utrzymania psa przy nodze (wyrywanie ręki) i to co najgorsze- wielodniowe głodówki i głośne ujadanie przy drzwiach. To była codzienność. Suczka tak blisko to było jednak za wiele.
Decyzja o kastracji przeciągała się tylko ze względu na mój strach przed samym zabiegiem, oraz niejasne pogłoski jakoby ten zabieg miał wpływać pogarszająco na niedoczynność tarczycy - a jak wam wiadomo było podejrzenie u Czarka tej choroby.
Jednak po ostatnich informacjach od weta oraz znaczącej poprawie stanu sierści Cezara po zwykłych lekach przeciwalergicznych postanowiłam : A co mi tam. Przecież jego jajca i tak nie są mi do niczego potrzebne (nie zamierzam rozmnażać), a co ma pomóc to nie zaszkodzi.
Tak więc w Czwartek o godzinie 11,00 Cezar dostał "głupiego jasia" i zostawiłam go w rękach "najstarszego weta w mieście".
Kastracja została przeprowadzona metodą bezszwową, a pies był w domu (co prawda nie do końca przytomny) już około 14.30.
Na dzień dzisiejszy wszystko jest w jak najlepszym porządku, choć za wcześnie by odetchnąć z ulgą. Rany są nadal niezasklepione choć powoli robią się strupy.
Jeśli chcecie wiedzieć więcej o całym zabiegu, pierwszych godzinach po, oraz następnych kilku dniach mogę zrobić po tygodniu notkę z przebiegiem całego zajścia. Wystarczy tylko wyrazić taką chęć w komentarzu.

Cezar oficjalnie został ciotą.
Pozdrawiamy.

Obserwatorzy nie działają? kliknij obrazek!