Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Psijaciel. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Psijaciel. Pokaż wszystkie posty
środa, 7 grudnia 2016
Listopad
Kolejna i ostatnia już notka tego typu. Podsumowanie 11 miesiaca tego roku.
Miesiąc listopad upłynął nam nadzwyczaj pracowicie, lecz nie ze względu na Cezara a psa mojej koleżanki Skippera.
Jakoś w połowie listopada dostałam telefon od mojej starej przyjaciółki Angeliki że wróciła z 8 miesięcznego wyjazdu do Holandii. I odbiera swojego psa z kojca chce go znów nauczyć żyć w mieście.
Skiper ma 2 lata i jest kompletnie nie ogarniętym życiowo amstaffem. Pierwsze spotkanie pełne było niepewności bo chodziły plotki że Skiper zagryzł jakiegoś psa na wsi, że jest agresywny. Ale na szczęście nie potwierdziło się to, pies jest mega przyjazny do wszystkiego.
Najgorzej było z chodzeniem na smyczy. Próbowałam chodzić z nim na obrożę + dławik za uszami ale pies nie reagował. Na żadne zatrzymywanie się czy słowne reprymendy też nie. Skip nie jest ani trochę karny, przynajmniej nie był przez pierwsze dwa tygodnie.
Wybawieniem okazały się szelki Easy Walk zrobione na szybko przeze mnie, z polarkiem pod kolor Skipowego błękitnego oczka. Problemy nad którymi teraz pracujemy to zaborczość względem zabawek i wyciszanie się w domu. Zaborczość taka że jak masz piłkę pies za wszelką cenę chce ci ją odebrać. A Cezar + piłka w odległości paru metrów = martwy Cezar.
Czarek nadzwyczaj dobrze znosi nowego towarzysza spacerów. Jak na razie pogryzły się dwa razy, za każdym razem z winy Skippera który nie wytrzymał i bronił zasobów. Cezar zachowywał się idealnie. Oddał na tyle na ile musiał by nie zginąć, pozwolił odciągnąć od siebie agresora a po wszystkim nie chował urazy do kolegi.
Nie myślałam że Cezar okaże się tak dobrym nauczycielem psich zasad. Poprzez wspólne spacery udało mu się warknięciami i kłapnięciami tak ustawić sobie amstaffa że ten nie narusza już jego przestrzeni osobistej (zwykł skakać) i chodzi przy nim jak w zegarku. Mamy problem bo gdy nagradzam lub sztuczkuję z Cezarem ten kłapie zębami na Skipera, nawet nie próbowałam dać jedzenia amstaffowi bo nie wiem czy nie skończyło by się to bójką. Nigdy też nie wprowadziłam obcego psa do jego domu co mam nadzieję zmienić. Z zaborczością względem smakołyków chyba nie będę zbyt wiele robić bo w końcu Skip to jednak obcy pies. Mam nadzieję że kiedyś przy szczeniaku nie będzie takiego problemu. Z resztą, damy radę! Nie takie rzeczy w końcu osiągnęliśmy prawda?
Z Obedience udało nam się osiągnąć tyle że pracujemy przy innym biegającym psie bez rozproszenia uwagi. Muszę się wziąć za siebie bo kompletnie zaniedbałam uczenie psa nowych rzeczy, chyba od dwóch czy trzech miesięcy nie ogarnęliśmy żadnej sztuczki czy komendy.
Zbliża nam się podsumowanie roku, rywalizacja trwa w najlepsze i już chyba wszyscy wiemy kto zwycięży :) Szykuję się do zakupu paru prezentów dla psa pod choinkę, chcę mu kupić Chuckit Max Glow ale nie wiem czy mi się uda. Cezar je Joserę, przyszła kolejna zamówiona paczka SensiPlus.
No i czekamy na prawdziwą zimę, ze śniegiem, bo u nas w zachodniopomorskim raczej nie padało :)
poniedziałek, 6 czerwca 2016
Maj
Piąta już u nas notka z tej serii. Czyli nasze postępy w tym miesiącu.
Maj kojarzy mi się przede wszystkim z naszymi codziennymi spacerami po kilka/kilkanaście kilometrów.
Z powodu wspólnej rywalizacji dostaliśmy z Cezarem ogromnego kopa i udało nam się w ciągu miesiąca wspólnie przespacerować, uwaga! 215 kilometrów!
Z dniem dzisiejszym odchodzę od swoich postanowień z początku roku związanych z Bikejoringiem, skończyliśmy sezon, być może powrócimy do treningów na jesieni i wtedy znów będę próbowała nauczyć cielaka uciągu i zachęcić go do galopu.
Maj kojarzy mi się przede wszystkim z naszymi codziennymi spacerami po kilka/kilkanaście kilometrów.
Z powodu wspólnej rywalizacji dostaliśmy z Cezarem ogromnego kopa i udało nam się w ciągu miesiąca wspólnie przespacerować, uwaga! 215 kilometrów!
Z dniem dzisiejszym odchodzę od swoich postanowień z początku roku związanych z Bikejoringiem, skończyliśmy sezon, być może powrócimy do treningów na jesieni i wtedy znów będę próbowała nauczyć cielaka uciągu i zachęcić go do galopu.
- Podstawy posłuszeństwa - odkryłam na nowo kliker. Udało nam się po odpowiednim rozgrzaniu mózgu doprowadzić do płynnego wykonywania komend : siad - pac (leżeć) - waruj - wstań - idziemy (kontakt) - stój (bez siadania) oraz każdą serię zmiany pozycji prawie bez pomyłek. Zepsułam chodzenie przy nodze pozwalając mu wykonywać to ćwiczenie niedokładnie podczas spacerów, i teraz Cezar obraca łbem jak szalony, ale jesteśmy na dobrej drodze. Teraz na cel bierzemy dostawianie do nogi i nieszczęsne komendy z marszu.
- Skakanie - było kilka treningów frisbee, ale raczej kiepskich. Skacze już dobrze, ale nie ma tej motywacji co na początku. Muszę zainwestować w inny dysk (te są za sztywne) i w domu przekonać go że naprawdę warto to łapać :)
- Więcej spacerów z koleżankami i ich psami - udało nam się zabrać psa sąsiadki na spacer. Trzy razy. Zanim sąsiadka zabroniła mi jednak go brać, bo po powrocie z takiej wycieczki (8-9km, 2 godziny) Timi śmierdzi "polami" i trzeba go kąpać.... Na szczęście im robi się cieplej tym więcej ludzi wychodzi z psami, a ja zaczęłam chodzić z Cezarem w miejsca gdzie bywają psiarze. Więc teraz praktycznie na każdym spacerze cielę bawi się z jakimś Yorkostworem czy kundlem :)
- Zwiedzanie okolicy - z powodu warunków atmosferycznych (piekło na ziemi) chodzimy tylko nad wodę. A wodę mamy na dwóch trasach. Może pokonam mój strach przed dzikami (szczególnie lochami) i zaczniemy się wybierać do lasu nad rzeczkę.
Punkty więc odhaczone. A jakie postępy poczyniliśmy oprócz tego?
- Sztuczki - nauczyłam Cezara wykonywać następujące komendy : Wstydź się, Waruj (aka smutny pies), Bąbelki oraz Wejdź (w tym wchodzenie na wagę łazienkową!)
- Waga - mój pies waży obecnie 43kg. Przed kastracją ważył 40kg, w najgorszej chwili 46.6kg. Czyli zrzuciliśmy jakieś 3,5 kg w miesiąc! Mimo to zadziwia mnie że wizualnie pies się nie poprawił, brzuch nadal nie jest podkasany, a między łapkami na klatce piersiowej ma taką kulę skóry/tłuszczu co się trzęsie jak biegnie. Miejmy nadzieję że za jakieś 1,5kg - 2 kg będzie dobrze :)
- Przywołanie i zaufanie - nauczyłam się ufać temu psu. Gdy go puszczam nie rozglądam się już panicznie czy czasem nie widać gdzieś innego psa. Nawet jak widać to co? Przecież wiem że się odwoła albo grzecznie się pobawi. Puściłam go ostatnio w lesie (trasa rowerowa dookoła jeziora wiedzie przez las, ale taki las miejski w którym nie ma dużych zwierząt są tylko wiewiórki i szeleszczące krzaki) i pies zachowywał się Idealnie.
- Kondycja - czytelnicy tego bloga wiedzą że Cezar od zawsze był energooszczędnym psem. Teraz trochę się to zmieniło, w domu nadal głównie śpi, ale zdarza mu się zapraszać do zabawy, być upierdliwym gdy pani siedzi przy kompie, a około 17-18 wstępuje w niego diabeł i domaga się spaceru. A więc, chcąc nie chcąc, chodzić trzeba :)
Pozdrawiamy.
środa, 19 sierpnia 2015
Kolesiostwo
Z mojej przyjaciółki malamutem relacje popsuły się gdy psy zaczęły dorastać, i już nigdy nie będzie można ich puścić razem bez smyczy. Z resztą Bando jest niewychowany i nie dałoby się go potem złapać.
Nadzieja pojawiła się jednak gdy ta sama przyjaciółka zakupiła domowego psiaka, Amstaffa. Słyszeliście już o nim nieco na blogu, pojawiały się informacje o wspólnej socjalizacji i problemach z nią związanych ->> Socjalizator
Teraz Skipper ma już skończone 6 miesięcy i w końcu wychorował się na tyle by móc razem z Czarkiem podokazywać.
Więc zaprosiłam ich na działkę. Czarkowe terytorium. Na początku było ciężko, królewicz warczał na gówniarza, nie pozwalał podejść do zabawek czy do miski z wodą. Ale po chwili pilnowania, karcenia i krzyczenia gdy mój panicz przesadzał, psy się widocznie zaprzyjaźniły :)
Filmik nagrany jakoś po 2h wspólnego przebywania na działce pod nadzorem. Jak na taki czas, całkiem niezły efekt. Widać że Czarek nadal zachowuje się nieco sztywno, jest dominujący i zdarza mu się warknąć na szczeniaka, ale obie z koleżanką doszłyśmy do wniosku że to dobrze. Skipper jest strasznie aktywnym i szalonym psem, i przyda mu się taka nauka dyscypliny od starszego kolegi. Maluch nauczy się jak okazywać uległość dominującemu samcowi, mamy nadzieję utrzymywać takie stosunki między psami już zawsze.
Cezar ma do Skipa podejście raczej pozytywne, coś w stylu "mamo zabierz tego dzieciaka bo mnie wkurza spać nie daje", ale pod wieczór nastąpił przełom.
Nakrzyczałam na Cezara za zaborczość względem zabawek, więc odszedł obrażony a ja posiłowałam się trochę z Amstaffem na szarpaku. Po jakimś czasie jednak Czarek przyłączył się do wspólnej zabawy. Mówię wam, to wspaniałe uczucie gdy dwa niezbyt bliskie sobie psy siedzą przed tobą zad przy zadzie i robią ci na "Siad" czy "Łapa" gdy ty trzymasz w ręku piłkę. I patrzą się z podtekstem "rzuć! no rzuć! Rzucaj no!!"
Wybiegały po nią razem, przy mecie Czarek warknięciem odganiał konkurenta i to on jako pan i władca przynosił zdobycz, ale liczy się że kolega się nie obraził, bawiły się razem i było super!
Mamy nadzieję na więcej takich spotkań. Może kiedyś nawet uda się wyciągnąć przy nich smakołyki, bez awantur :)
wtorek, 24 marca 2015
Socjalizator
Szczeniak mojej koleżanki skończył niedawno 10 tygodni, jest już po kwarantannach więc socjalizujemy go pełną parą.
Na szczęście dała się namówić że u Amstaffów jest to niezwykle ważne, więc chodzimy na spacerki w różne miejsca, i staramy się jak najbardziej zaprzyjaźnić nasze psy. Ostatnia sesja odbyła się w Angeliki mieszkaniu, my piwko, piesy tulaski :)
Cezar często nie ma cierpliwości do małego irytującego szczyla, ale da się go ogarnąć, całe te zabiegi to dla niego duże wyzwanie, bo ze szczeniakami raczej do czynienia nie miał.
Powarkuje na młodego, czasem coś tam na niego zajazgocze dlatego w jego towarzystwie jest mocno pilnowany. Ale jak na razie nie mam większych zastrzeżeń.
Młody chciałby się bawić, a Cezar nie bardzo wie jak, by go nie uszkodzić :)
Uroczo razem wyglądają, a księciunio zachowuje się jak poirytowany starszy brat. Robi też niesamowity hałas z zazdrości gdy ktoś na mieście zachwyci się SZCZYLEM a nie CZARUSIEM. Nie przywykł do tego.
Ale jak mówię większych zastrzeżeń do obu psiaków nie mam, miejmy nadzieję że wszystko pójdzie dobrze i papiś będzie psem bez większych odchyleń.
Jak na razie pozytywnie :)
Piękne ten ast ma te gały.... o_O
wtorek, 3 marca 2015
Pojednanie bestii
Udało nam się. Przynajmniej takie odniosłam wrażenie.
Zacznijmy od początku. Moja przyjaciółka posiada psa, również Alaskan Malamute, o imieniu Bando. Pies ten jest miesiąc młodszy od Cezara, jest typowym przedstawicielem rasy. Jednak nasze psy nie widywały się zbyt często, gdyż Bando mieszka na wsi 15km od mojego miasta i nie często się tu pojawia, a ja jakoś nie miałam potrzeby tam jeździć.
Bando ma problemy z innymi psami, szczególny problem miał z Czarkiem (w wieku ok 8msc pokłóciły się o przysmak, pogryzły się i tak jakoś to zostawiłam). Nienawiść między nimi była niesamowita. Bandos, co tu dużo mówić, zamordował by z zimną krwią gdyby nie smycz.
I tak sobie w tej świadomości z moją koleżanką żyłyśmy, rozmawiając o naszych psach, chwaląc się postępami, ale za żadne skarby nie dopuszczając do ich spotkania.
Do czasu aż w sobotę Angelika nie oznajmiła "Bando jest w mieście, chcesz go zobaczyć?"
Coś mnie tknęło. Naoglądałam się "zaklinacza psów", jakąś tam wiedzę o psach już posiadam, i stwierdziłam, że trzeba spróbować.
(Bando w wieku roku)
Upewniłam się tylko "utrzymasz go jak coś?" i wyruszyłam z duszą na ramieniu.
Pierwsze wrażenie było tragiczne. Bando jest trochę większy od mojego psa, a koleżanka dość drobna, i w momencie gdy ten zobaczył Cezara zamarłam, bo zaczął się rzucać, szczekać, wrzeszczeć, wyrywać i wgl. Czarek się najeżył. Wyglądało na to że ze spaceru nici.
Ja znałam jednak Banda z historii mojej koleżanki, wiem że to psi anioł. Skróciłam Cezara, poradziłam koleżance się trzymać, i stojąc po dwóch stronach ścieżki w odległości jakiegoś 1,5m czekaliśmy aż Bando się uspokoi. Trwało to może 5 minut, przez ten czas rozmawiałyśmy, starając się nie zwracać zbytniej uwagi na psy. Bando się uspokoił. Ale co dalej?
I przypomniałam sobie jeden z odcinków "cesara millana", gdzie mówił on o tym że z wrogimi sobie psami najlepiej jest stworzyć stado. Instynktownie chyba wyczułam że to może być dobry pomysł. Może idąc RAZEM jako STADO przestaną się atakować i jakoś się pogodzą z faktem że IDZIEMY i nie mają nic do gadania, bo to panie są ALFA?
Skróciliśmy smycze i ruszyliśmy na spacer utrzymując między psami odległość conajmniej metra, w jedną stronę, rozmawiając. Atmosfera była bardzo napięta, Bando co chwila powarkiwał, kilka razy się rzucił, ale dało się go opanować i z czasem tracił zapał. Po około godzinie nastąpił przełom, psy od dłuższej chwili nie zwracały na siebie uwagi, napięcie spadło, więc pozwoliłam Czarkowi podejść do rywala. Najpierw jeden, potem drugi, pod ścisłą kontrolą, obwąchały się. Bando nawet nie warknął. Atmosfera trochę się oczyściła i reszta spaceru poszła już gładko.
Przez prawie 2 godziny łaziliśmy nad jeziorem, wśród innych psów, z tymi bydlakami. W końcu można było poluźnić smycze. Wyobraźcie sobie jakie miny robili przechodnie, szczególnie ci z "joreczkami" gdy dwa dorodne malamuty szły pysk w pysk środkiem alejki, a za nimi powiewały dwie drobne młode kobiety? :)
Jestem bardzo zadowolona że zdarzenia potoczyły się w ten sposób i obyło się bez rozlewu krwi i ran szarpanych. Kilka razy Cezar dostawał głupawki z radości, że spaceruje z innym psem! :) Wbrew jego problemom, to pies niesamowicie towarzyski i widzę po nim że chętnie wychodziłby na takie wspólne spacery częściej. Gdy Angelika po spacerze poszła przypiąć swojego psa za domem, Cezar posmutniał i zaczął piszczeć :( Moje biedactwo chętnie miałoby więcej psich przyjaciół. Ale skąd, jak normalnych psów w mojej okolicy jak na lekarstwo...
Możliwe że teraz będziemy wychodzić z Bandem i Cezarem częściej, za każdym razem jak ten drugi będzie w mieście. No i dochodzi jeszcze fakt, że przyjaciółka ma nowego psa, papisia Amstaffa i jeśli tylko uda się go dobrze zsocjalizować, będziemy mieć czworonożnego kumpla :)
Trzymajcie kciuki. A tutaj słodki papiś na zakończenie (wabi się Skipper)
Subskrybuj:
Posty (Atom)

























