Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kryzys. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kryzys. Pokaż wszystkie posty

piątek, 16 września 2016

Jesień z Black&White - nasze nowe postanowienia.

Nareszcie udało mi się zmobilizować i wypisać punkty które chcę zrealizować w mniejszym lub większym stopniu do końca roku. Nareszcie będzie o czym pisać na blogu, poza naszymi przyszłymi nieudanymi próbami bikejoringu xD

  • Nauczyć Cezara cofania się na komendę - jak napisała Julita, to wspaniały wstęp do wielu sztuczek a my nigdy się za to porządnie nie wzięliśmy.
  •  Nakręcić go na dysk i trochę się poszarpać - mamy półelastyczny dysk trixie activity dog który może pewniej złapać w zęby, już widzę zmianę. 
  • Zważyć psa u weterynarza (i się nie załamać....)
  • Zmienić wygląd bloga na jesienno-zimowy
  • Obedience:
      • wypracować by cielę podczas zmiany pozycji przestało się wiercić (bo obecnie kręcimy się wokół siebie jak wariaty, trzeba mu łapy przybić do podłogi)
      • dopracować dostawianie do nogi (równo, a nie jak mu się chce)
      • nauczyć obchodzić przedmioty wskazane palcem (biegał to on nie będzie, ale żeby chociaż poszedł dobrowolnie xD)
      • pozostawanie w pozycji stój dłużej niż 5 sekund (samokontrola)
  • Frisbee:
      • nauczyć obiegania (obchodzenia) opiekuna przed wyrzutem
      • spróbować aportu rollerów (nareszcie mamy dysk który się toczy a nie po prostu upada jak cegła)
      • nauczyć Catch z odbicia od kamienia/ławki ale na rozsądnej wysokości (stawy!)
Tak więc jak widzicie mamy co robić. Mam nadzieję że jasny plan działania i cele widocznie tu na blogu (oraz wypisane na kartce) pozwolą mi usystematyzować naszą pracę i przełamać wewnętrznego leniuszka który podpowiada "A po co ci to? Masz wszystko co chciałaś daj emerytowi spokój idź na szybki sik i niech sobie śpi"... 
Zachęcam i was do wypisania nowych postanowień nawet jeśli poprzednie nie zostały zrealizowane. Zainteresowania i priorytety się zmieniają, ja na początku roku nie myślałam że pójdę w kierunku posłuszeństwa i byłam niepewna co do frisbee.
Uczestnictwo w grupowych wyzwaniach jest fajne ale nikt nie powie wam co macie robić ze swoim psem, nad czym pracować a co jest jeszcze nieosiągalne. To do was należy ta trudna decyzja.
Powodzenia :) 

wtorek, 29 marca 2016

Pierwsze wodowanie tej wiosny



W marcu leniuchujemy.
Zrezygnowałam z treningów na rzecz spokojnego relaksu na polach i długich spacerów.
Wczoraj właśnie na taki spacer się wybrałam. Miał być kawałek nad jezioro, okazało się że wydreptaliśmy 9km czyli naszą normalną trasę do treningu pieszego w SLED.
Po raz pierwszy w tym roku pozwoliłam wejść Cezarowi do wody.

Z racji że mieszkamy rzut kamieniem od jeziora oczywistym jest że Cezar wodę kocha. Ale tylko do wysokości podwozia :)
Latem na czas największych gorączek potrafi się kawałek przepłynąć, a jeśli idziemy rodziną na dziką plażę pilnuje nas jak gąsek.
Najczęściej jednak wygląda to tak :




Mam jednak nadzieję że gdy zrobi się cieplej dam radę namówić go by pływał sam. Może za piłeczką?
Frisbee nie wyszło, mamy przerwę, ale efektem ubocznym tego sportu w naszej ekipie jest całkiem niezły aport (tj bieg za przedmiotem, podniesienie, parę kroczków i wypuszcza) więc może spróbujemy pływać. Byłby to niezły sposób na schłodzenie psa podczas treningów czy przejażdżek rowerem.
Zastanawiam się nad sztuczką "bąbelki" ale nie mam odpowiedniej miski.
Bo nurkować już umie :)

Gdy czytam tekst tej notki dochodzę do wniosku że bardzo nisko upadłam. Bla bla bla...Woda... Bla bla... Słodkie zdjęcie... Bla bla....
Nie mam motywacji na nic. Przechodzimy kryzys treningowo/sztuczkowo/moralny....
Przepraszam.

Macie jakieś rady dla dwóch śmierdzących leni?

P'S Nowy wygląd bloga psuje mi koncepcję Black&White ale miało być mniej mrocznie :)

sobota, 11 stycznia 2014

A ja poproszę nowego psa......


Tak, wiem. Tytuł posta dość pesymistyczny. Ale naprawdę zaczęłam się poważnie zastanawiać nad nowym psem. Z tym że nie mam warunków. Mam chandrę.
Chcę oddać Cezara, choć jednocześnie nie wyobrażam sobie że mogło by go nie być. Wiem że nigdy nikomu go nie wydam. Ale gdy tylko rozmyślam o jego ostatnim zachowaniu, łapię doła i planuję Husky... Ale znów jedyną możliwością by mieć psa przed przeprowadzką jest trzymanie go w miejsce Azy na działce. A Husky nie nadaje się na działkę... Owczarek? Może, ale znając moje szczęście trafiłaby mi się kolejna cio.ta i leń....

Wiecie już co po niektórzy że pasjonuję się zaprzęgami. Uwielbiam ruch i aktywność. W końcu to dlatego mam tą rasę a nie inną. Ale okazało się że malamut ani trochę nie spełnił moich oczekiwań. Im dłużej próbuję tym bardziej przekonuję się że z Cezarem nic w kwestii sportowej nie osiągnę, bo on po prostu tego nie chce. Nie lubi się ruszać, nie chce wychodzić na spacery, gdy spuścić go ze smyczy to chodzi spacerkiem po krzakach co jakiś czas oglądając się za siebie. Czasem przebiegnie kilka kółek i do domu.... Niektórzy twierdzili że jak pies nie ma motywacji to i nie ćwiczy. Ale jak ja mam motywować psa do aktywności? Wyobraźcie sobie buldoga angielskiego, zmotywowalibyście go do psich zaprzęgów...? Nie da się zmusić psa by chciał się ruszać, no normalnie się nie da , próbowałam....

Malamut od siedmiu boleści! ....
Wiedziałam oczywiście, że z wiekiem aktywność psa spada. Ale nie sądziłam że do zera! A Czarek ma dopiero trzy lata, przecież to jeszcze ku.wa nie emeryt!.... A tak się właśnie zachowuje... 
Zero ekspresji, zero jakiejkolwiek chęci do zabawy, zero energii w tych chudych łapach....
I najgorsze jest to że nie wiem czym to może być spowodowane. Podejrzewałam zimę, a raczej jej brak. Sama mam z tego powodu zły chumor. Ale ostatnio był bardzo fajny mroźny dzień, poszłam na rower. Sama. Cezar nie chciał biec. 
Podejrzewałam chorobę. Weterynarz zaprzeczył, Cezar to okaz zdrowia. Od lutego mam pozwolenie na zaprzęgi jako takie.... Ale wątpię.
Już nie mam pomysłu na tego psa. 


Naprawdę nie wiem co robić, mam mętlik w głowie. Mam ogromne marzenia i ambicje związane z zaprzęgami, zawsze chciałam zorganizować z moim mieście przejażdżki bikejoringowe, myślałam nad canicrossem i dogtrekkingiem ze znajomymi. Są chętni. Psa brak.
Lubię spacery, bieganie, jazdę rowerem. Wyjdzie na to że póki mam Cezara będę musiała z tego zrezygnować, lub jeździć sama. 

Aż strach pomyśleć co to będzie jak wyniosę się na wieś. Cezar będzie siedział w domu lub w kojcu a ja będę drugiego psa brała chyba.... Bo nie wyobrażam sobie życia na kanapie.
Nigdy nie sądziłam że leniwy malamut może przysporzyć tylu problemów...

Będę powiadamiać o ewentualnych postępach i przemyśleniach.


piątek, 22 listopada 2013

Zepsuty pies - czyli autystyczny Cezar

Pies mi nawala...

Poważnie. Od kilkunastu dni naprawdę głęboko ma mnie gdzieś... Wspaniały towarzysz w domu, na dworze ma mnie w poważaniu. Nie spuszczam go ze smyczy od tygodnia, bo coraz częściej zdarzało się że musiałam do siłą łapać, wręcz biegać za nim ze smyczą (na przykład wtedy gdy przez półtora godziny nie chciał przyjść).

Nie wiem co się z nim dzieje. Jest kompletnie rozkojarzony. Nie wiem, czy ma focha za tą ostatnią awanturę, czy też po prostu czuję zimę w powietrzu i dokazuje ale nie mam z nim poza domem za grosz kontaktu. 
Nie reaguje na żaden smakołyk ani bodziec. Mogę go szarpać za ogon i robić pajacyki a on na mnie nie spojrzy nawet tylko będzie się rozglądał za ptaszkami. Nie macie pojęcia jak często mam ochotę zdzielić go przez ten uparty łeb łopatą !!

Wychodzimy na spacery na sznurku. Przywiązuję go do drzewa albo kamienia i wciąż staram się załapać kontakt. Ale nic z tego. Spojrzy na mnie, skoczy, wykona dwie komendy z ociąganiem i znów gdzieś odpływa myślami ... Dziś doszło już do tego że złapałam go za łeb (tak za pysk, by na mnie patrzał) i darłam mu się prosto w oczy jak opętana " Cezar, kur*a co się z tobą dzieje!! ". A on wzrok odwrócił !! :( 
Nie wiem jak do niego dotrzeć, próbowałam wszystkiego. Zabawy, smakołyków, szarpania, nawet innego psa od sąsiadki "pożyczyłam" i przywiązałam Czarka do drzewa a z tym drugim się bawiłam. A cielak stał jak słup soli i patrzał nieobecnym wzrokiem w dal...

Postanowiłam jednak wrócić do treningów. Może to o to chodzi. Może pies, który stracił pracę zamyka się w sobie i już do końca przestaje ze mną współpracować. Może się myliłam, i treningi jednak sprawiają mu przyjemność choć tego nie widzę, a teraz zachowuje się w ten sposób bo po prostu nudzą go codzienne spacery, wciąż te same okolice, i wałęsanie się bez konkretnego celu? Dziś widziałam w jego oczach tylko przebłysk entuzjazmu, gdy rzuciłam patyka. Poszarpał się kilka minut i znów odpłynął. Czy psy mogą cierpieć na autyzm?

czwartek, 31 października 2013

Koniec kryzysu - czyli zgoda z Bestią.

Jak już wspomniałam w poprzedniej notce, ostatnia awantura znacząco oczyściła atmosferę między mną a Cezarem.
Nasz księciunio teraz wie, gdzie jego miejsce i znów zaczął się mnie słuchać.
Na dowód mam dzisiejszy spacer, który był idealny :) Poszłam z nim daleko od miasta, na tor motocrossowy i łąki do niego przylegające.
Cezar idealnie wracał na każde zawołanie. Miałam nawet przygotowany filmik, ale strasznie dziś wieje i film nadaje się do "kosza", bo bez dźwięku to już nie to samo.
Ale mam zdjęcia.



Cezar przez cały dwu-godzinny dzisiejszy spacer utrzymywał się mniej więcej w takiej odległości. I był z tego zadowolony :) 

Po spacerze natomiast grzeczniutko siedział i patrzał się jak buszuję po internecie :P Do tej pory w sumie siedzi, zawsze tak robi :) 
Jestem z niego strasznie dumna. I z siebie też. Że nie poddałam się kryzysowi i dałam radę wrócić świetność naszym relacjom :)
Następna notka o naszym asortymencie ;p



środa, 30 października 2013

Awantura - czyli to co w Czarku najgorsze

No i stało się. Wykrakałam :) 
Mój idealny piesek kilka dni temu postanowił pokazać, na co go tak naprawdę stać. Chyba przypomniało mu się że jest malamutem, że zbliża się zima i czas na swawolę.
Zaczęło się od tego, że od kilku dni Cezar zachowywał się conajmniej dziwnie. W zeszłą środę na treningu kompletnie mnie ignorował, nie interesował go smaczek ani zachęta w postaci zabawy. Co chwilę coś rozpraszało jego uwagę.
Ja źle odczytałam sygnały i wzięłam to rozkojarzenie za pobliską cieczkę. A tymczasem to było po prostu nieposłuszeństwo.


A na piątkowym spacerze durna pańcia postanowiła zaufać pieseczkowi który do tej pory nie sprawiał zbyt wielkich problemów. I spuściłam go ze smyczy, jak zwykle, na pobliskim polu.
Na początku wszystko było normalnie, Cezar biegał, szarpał się ze mną szarpakiem co chwilę odbiegając by obwąchać jakiś krzaczek.

Problemy zaczęły się gdy postanowiłam wracać do domu. Wołam psa "Cezar, do mnie, idziemy", a on, bestia jedna, diable wcielone, wzrokiem dał mi jasny przekaz. Nie. 

Nawoływanie przez pierwsze 45 minut. Naprzemiennie z zachęcaniem do aportu, rzutem piłką i posyłaniem w jego stronę niezliczonej ilości smakołyków. Po tym czasie zaczęłam dosłownie błagać o powrót (bardzo mi się spieszyło) lub się obrażać, wyzywać i udawać że idę do domu bez niego.
A Cezar, pan i władca świata, przez cały ten czas wąchał kwiatki w odległości maksymalnie 10 metrów odemnie... Za nic nie dając się jednak złapać...

W końcu, po 1,5h wrzasków i próźb nie wytrzymałam psychicznie, i się poryczałam :) Przed oczami stanęły mi wszystkie chwile gdy tak świetnie nam się współpracowało, a tymczasem patrzałam jak właśnie, po dwóch latach "Wyszło szydło z worka...".
Jaśnie pan gdy zobaczył że przegiął, przyszedł oczywiście by mnie pocieszyć....
.....
.......
.........
Oj, ale dostał w tyłek.. Aż mam wyrzuty sumienia. W końcu znam złotą zasadę, by psa nie bić.
Ale musicie zrozumieć, on zrozumiał aż za dobrze. Nie wytrzymałam tego psychicznie. Pomyślałam "O nie, jesteś mój gnoju i mnie się będziesz słuchał". I obrywał w tyłek za każdym razem gdy nie chciał wykonać komendy (siad, leżeć, stój).

Skończyło się na tym że znów współpracujemy ze sobą. I to jak nigdy dotąd.
Myślałam że wiem o malamutach, szczególnie o moim osobniku prawie wszystko. A jednak okazało się że w kwestii charakteru nie jestem tak obeznana. Nie zauważyłam, że przez ciągłe pochwały i nagrody pozwalam by pies powoli acz skutecznie wchodził mi na głowę. I w końcu mnie zdominował a ja by odzyskać kontrolę muszę teraz kłaść go na glebę wzrokiem przy każdej najmniejszej oznace buntu.
Jak dotąd jednak ta metoda działa. Awantura oczyściła atmosferę, Cezar wrócił na najniższe miejsce w hierarchii i wie, że jak się nie posłucha to znów oberwie.

Szkolenie metodami pozytywnymi i nagradzanie psa to bez wątpienia dobry sposób na naukę. Jednak przychodzi czasem taki moment gdy trzeba pokazać psu gdzie jego miejce. Szczególnie posiadając taką rasę.

Obserwatorzy nie działają? kliknij obrazek!