Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Zaprzęgi. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Zaprzęgi. Pokaż wszystkie posty

sobota, 28 stycznia 2017

Sporty zaprzęgowe - nasze przydatne komendy


Doszłam do wniosku że przydało by się zrobić dla was małą ściągę.
Wiele osób z racji śnieżnej pogody postanawia wyjść z domu i potrenować z psem sport typowo ruchowy - czy to zaprzęgi, Canicross, jazda rowerem (nawet nie koniecznie bikejoring), czy zwykle spacery szybkim marszem lub rolki. 
W aktywnościach tego typu chodzi o to by pies szedł/biegł przed nami nie zatrzymując się zbytnio na siusiu/wąchanie, nie zwracając uwagi na otoczenie.

Oto kilka przydatnych do tego komend :
  • Pozycja - warto wyuczyć psa co znaczy to słowo, nie trzeba wtedy niepotrzebnie szarpać się w SLED z psem żeby ustawił się z przodu. Pies ma po prostu wyjść przed nas i czekać na start. 
  • Start - konieczne jeśli występujemy z psem w zawodach. Najczęściej ćwiczy się to za pomocą rzucenia do przodu zabawki czy smakołyka, i zwolnieniu psa z "czekaj".
  • Go!/ Naprzód - wbrew pozorom nie jest to komenda służąca do pogonienia psa na trasie. Jak ją nazwiecie, wasza sprawa, ale ma ona znaczyć "wejdź na drogę". Ja drę się GO! gdy pies zaczyna węszyć, schodzi ze ścieżki, lub gdy coś go zbytnio zainteresuje (np burek przy płocie). Ćwiczymy to mając psa jednocześnie na szelkach i obroży, gdy pies schodzi ze ścieżki obrożą korygujemy jego kierunek.
  • Dawaj!/ Szybciej/ Galop - szczególnie pomocne na rowerze gdzie jedynym sposobem na pogonienie psa jest wjechanie mu w tyłek :) U nas najlepiej zadziałało krzyczenie podekscytowanym głosem, by pies dostał "powera" i wszedł w galop albo chociaż wlekł się nieco szybciej. 
  • Stop - przydatności tej komendy tłumaczyć chyba nie muszę, jest wręcz niezbędna, szczególnie jeśli nie mamy butów tylko kółka.
  • Lewo/ Prawa - mu komend kierunkowych uczyliśmy się gdy Czarek był jeszcze szczeniakiem, aby nie myliły się psu gwizdałam a nie krzyczałam, ale przyznam szczerze że obecnie ich nie używamy. Jeździmy czy chodzimy przy tak niewielkich prędkościach że nie decyduje to o moim życiu czy śmierci, i mam czas by odpowiednio nakierować psa w inny sposób. Najczęściej rozumiemy się bez słów bo pies zna nasze trasy, a w razie pomyłki nie trudno jest skorygować psa inaczej. Dla upartych, jeśli chcecie się uczyć tych komend najłatwiej będzie na skrzyżowaniu w kształcie litery "T".

Wiem że nie trenuję już zaprzęgów, ale wiele osób zaglądających na tego bloga właśnie z tego sportu mnie kojarzy. Taka krótka ściąga może wam pomóc dobrze rozpocząć pracę z psem. 
Wiele osób ma problem z tym że podpinają psa do sanek czy pasa a ten żyje własnym życiem i wcale nie ma zamiaru biec do przodu, dlatego tak ważna tutaj jest komenda "Go!/Naprzód". Pies musi wiedzieć o co chodzi. W naszym wypadku kilkukrotne powtórzenie tej komendy na początku treningu skutkowało wejściem psa w tzw. tryb pracy. Nie interesowały go już krzaczki, cieczki czy szczekające psy, ma biec przed siebie i to robi.
Nawet osoby nie trenujące zaprzęgów zachęcam do nauczenia psa tych prostych komend. Mi pomaga to przy szybkich a długich spacerach gdzie zapinam psa na pas z przodu lub nawet przewiązuję się smyczą (ew. przypinam flexi do nerki), wydaję komendę "Go" i się wyłączam. Idę ja, idzie pies, pełen relaks :)

sobota, 6 lutego 2016

Styczeń


Zgodnie z nową modą postanowiłam co miesiąc dodawać notkę podsumowującą naszą pracę. Takie nasze "małe sukcesy".
Styczeń określam jako dość pracowity, aktywny (zrobiliśmy 70km treningów co jak na nas jest niezłym wyczynem) i mam nadzieję że podczas pisania tej notki najdzie mnie myśl "ooo faktycznie, sporo osiągnęliśmy".
Nigdy nie sądziłam że Facebook może zmotywować, ale dzięki Pauli, Alicji oraz Magdzie w chwili słabości "niechcemięsię" mam się do kogo zwrócić. I w głowie zapala się lampka "Ona poszła na spacer a ja siedzę pączki wcinam?! O niee ja też mogę" :) Dziękuję wam.
A więc. W styczniu :

  • Uciąg! - udało nam się dość dobrze opanować napinanie smyczy podczas treningów pieszych, na rowerze niestety bez zmian. 
  • Podstawy posłuszeństwa - wracając do naszego filmiku z przed 2 tygodni widzę że naprawdę coś się w tej kwestii ruszyło. Co prawda nadal muszę mieć psa na terenie zamkniętym lub na lince, no i muszę mieć kieszeń pełną smakołyków, ale myślę że do lata uda nam się osiągnąć zadowalający mnie poziom. Przede wszystkim muszę nauczyć pedancika że na dworze też da się Pacać :P 


  • Skakanie - tu akurat mimo nadwagi osiągnęliśmy dość zadowalający poziom, ostatnio pięknie wyskakuje mi po dysk, nauczył się też dość dobrze skakać z miejsca. Frisbee polega tylko i wyłącznie na rzutach i łapaniu (nie aportuje) 

  • Obrośnięta łysinka i stabilny stan zdrowia - za wcześnie by się cieszyć ale jest już dość dobrze. Sierść całkowicie odrosła, jest gęsta tylko jeszcze widocznie krótsza szczególnie na karku. Trzymam kciuki. Stan na dzień 30.01.2016 :

  • Zwiedzanie okolicy - tutaj się popisałam. Praktycznie za każdym razem jedziemy na nieco inną nową trasę. Od kiedy stopniały śniegi "znaleźliśmy" już 4 nowiuteńkie trasy, jeszcze co najmniej jedną mamy do sprawdzenia a dziś podczas 15km jazdy znalazłam kilka intrygujących mnie leśnych dróżek i z chęcią w przyszłości zobaczymy gdzie prowadzą. 
A teraz spam zdjęciami :) 



niedziela, 31 stycznia 2016

DIY - Jak samemu zrobić linę główną i amortyzator

Każdy kto próbował chodzić z psem na "pasie" lub podczepiać go do rowera wie jak ciężkim zadaniem jest znalezienie w domu odpowiednio długiej smyczy.
Szczególnie tyczy się to chodzenia właśnie na pasie - te kupowane w sklepach często gęsto nie mają w zestawie dołączonej liny głównej.
Zwykła smycz jest za długa. Majta się pod nogami, problem też w tym by ją zaczepić (przepinana ma co prawda dwa karabińczki, ale rozłożona ma jakieś 200-220cm co jest o wiele zbyt długa). Z moich doświadczeń wynika że idealny odstęp między końcem szelek SLED a naszym pasem to jakieś 130-150cm przy dużym psie (u małych może nieco więcej).
Amortyzator ma zwykle między 20 a 60cm.
Potrzebujemy więc około metrowej liny głównej.
I tutaj daję prosty sposób jak ją wykonać. Będziemy potrzebować :

  • około 2 metrów liny o średnicy około 1cm - do kupienia w sklepach z artykułami dla domu typu Lerloy Merlin / Brico Marche / Castorama zależnie od rodzaju jakieś 2-3zł za metr.
  • dwóch karabińczyków do lin - moje kosztowały jakieś 1.40zł/sztuka 
  • igły i nitki
  • taśmy izolacyjnej w kolorze liny
  • ew. zapalniczki jeśli lina nie jest opalona przy docięciu w sklepie (stopiona końcówka)
Przewlekamy linę przez karabińczyk i dzielimy na nim na połowę.
Zaczynamy kręcić ją jak.... linę właśnie :) Dwie jej części okręcamy wokół siebie tworząc spiralny splot. Trzeba to robić dość ciasno. 
Po dotarciu do końca odpinamy karabińczyk od naszego ułatwienia i naciągamy splot (na pewno kilka razy się "odkręci" , w razie konieczności naciągamy go do zadowalającego efektu.
Podwójną końcówkę liny przewlekamy przez drugi karabińczyk i przytrzymując sobie wszystko palcem, zszywamy w "bylejaki" sposób. Przebijamy igłę wedle uznania, ma się trzymać. Najlepiej też otoczyć szew kilka razy nicią. Ma być solidnie - nici nam przecież nie braknie :) 

Po drugiej stronie robimy dokładnie to samo. Na zakończenie zabezpieczamy wszystko taśmą. Zależnie od rodzaju użytej linki całość powinna być dość solidna. Co jakiś czas należy odklejać taśmę i sprawdzać stan szwów. W razie czego zawsze w kilka minut można poprawić mocowanie. 

Lina główna w zależności od producenta kosztuje jakieś 50-70zł. Na materiały wydałam jakieś 10zł.
Z dwóch metrów sznurka wyszło mi jakieś 85cm liny co w połączeniu z amortyzatorem daje zadowalający mnie efekt - pies nie jest za blisko ani za daleko.



AMORTYZATOR
Kolejnym niezbędnym elementem wyposażenia miejskiego maszera jest amortyzator. Polecam taki właśnie odpinany, bo można go użyć zarówno do spaceru, do roweru jak i na dogtrekking czy do ciągania opony. Rzecz wielce uniwersalna.
Aby go wykonać potrzebujemy:
  • około 100cm gumy odzieżowej w formie taśmy - do kupienia w każdej pasmanterii o różnych szerokościach (ja użyłam do swojego amortyzatora 2 cm, na zdjeciach jest 3cm).
  • dwóch niewielkich kawałków taśmy parcianej (np odciętego nadmiaru z regulacji w plecaku - w moim wypadku :) )
  • kółka oraz karabińczyka (w marketach typu Castorama/BricoMarche lub po prostu w sklepach "żelaznych")
  • igły i nici
  • kawałka czarnego materiału.

Zaczynamy od przyszycia do końców gumy kawałków taśmy parcianej z założonymi na nich kolejno kółkiem i karabińczykiem.
Następnie składamy gumę kilkakrotnie. Wszystko zależy od "sztywności" naszego produktu oraz od tego jak bardzo elastyczny ma być amortyzator. Taki do zaprzęgów powinien być dość sztywny.
Zszywamy ją ze sobą.
Amortyzator gotowy. Zostało jedynie ubrać go w wdzianko by lepiej wyglądał :) 
W tym celu gotowy amorek rozciągamy maksymalnie i mierzymy ile ma w takim stanie centymetrów.
Odcinamy z czarnego materiału prostokąt o wymiarach : długość amortyzatora po naciągnięciu / 2 szerokości + 2cm.
Z materiału tworzymy najpierw rękaw, po czym nakładamy go luźno na gumę i przyszywamy na końcach tak by wyglądało to estetycznie.
Te próbne paskudne coś fotografowane chyba widelcem to nie jest gotowy produkt. Zdjęcia były robione wyłącznie na potrzebę notki, wszystko trzyma się na szpilki :)
Mój gotowy amortyzator wygląda tak:
Używam go od 5 miesięcy, trenujemy intensywnie a on ani myśli się psuć. Jeśli solidnie zszyjecie kółka do gumy posłuży bardzo długo.
Najtańszy osobny amortyzator jaki znalazłam kosztuje 24zł. 
Na materiały wydałam jakieś 5 zł. 
Mam nadzieję że coś z tych rzeczy wam się przyda. Nie wiem czy jest sens dodawać tyle notek z serii DIY, ale to już chyba moja obsesja.
Od kiedy mam maszynę ciągle coś kombinuję. Wszyscy psiarze mają szafy pełne obróżek znanych marek (rogz, hurtta, dogstyle itd). Ja mam około 10 obróżek własnej roboty, i ciągle robię nowe :) Cóż ta nuda robi z człowiekiem.

wtorek, 10 lutego 2015

Nie poddam się!


Nadal działamy, Żyjemy, wszystko z nami w jak najlepszym porządku. 
Wczoraj odbył się nasz pierwszy w tym roku trening z oponą, bo na sanki jakoś się nie skusiliśmy (mimo tego że przez kilka dni leżało sporo śniegu). Wczoraj wszystko zaczęło się topić i mieliśmy zaledwie zlodowaciałą ścieżkę na motocross, ale starczyło. Czarek ładnie pracował, choć zdarzały się momenty gdy go poniosło i chciał biec, a na takim terenie trudno mi było za nim nadążyć.

Trzymamy formę. Znaczy się Cezar trzyma. Waga nie rusza się ani o kilogram, nadal ma piękne mięśnie, choć trochę spadły na rzecz zimowego tłuszczyku. Ale oceńcie sami, jest chyba OK :)


Dziś po dojściu na naszą łąkę "widokówkę" musieliśmy z psem pogodzić się że zima = R.I.P [*] Względem śniegu.
Zabawy co nie miara, pełno błota, brudu, wody, lodu :) No i standardowo najlepsza zabawa była z na wpół zamarzniętymi kałużami.



Cała ta awantura z moją rodziną wpłynęła na mnie bardzo motywująco. Od jakiegoś czasu użalałam się nad sobą i Czarkiem myśląc że nic nie osiągniemy. Bo bikejoring leży, zaprzęgi to tylko treningi z oponą bo wózka nie mam a sankami po żużlu nie pojeżdżę.... Posłuszeństwo nie jest naszą mocną stroną poza tym Cezar przestał mi reagować na smakołyki (dzięki tato!). Na canicross ja nie mam formy, a do trekkingu trzeba mieć tereny. A więc popadamy w marazm...
Miejmy nadzieję że ten rok przyniesie nam więcej pomysłów na wspólną pracę i zabawę. Może znajdę jakiś motywujący bydlę smakołyk i spróbujemy sztuczkować i liznąć OBI (typu kontakt, siad z marszu czy komendy na odległość).



Odezwiemy się.

piątek, 21 lutego 2014

Perpetuum Mobile - szalony trening wszystkiego


Na szczęście udało nam się naprawić rower i korzystając z pięknej pogody w dniu wczorajszym wybraliśmy się z moim TŻ na kilkugodzinny zwariowany trening z Cezarem.
Wyjechaliśmy tuż po obiedzie (ok 14) a wróciliśmy po zmroku.
Najpierw był standardowy bikejoring. Łącznie ok 10 km przejechaliśmy. Jednak Cezar niekoniecznie chciał biec przed kołem i ciągnąć, A jeśli już to robił to w ślimaczym tępie, szkoda dodawać filmiki bo pies wygląda jakby spacerował!. 

Ale dobre i to, że miejscami biegł. Postanowiłam jednak podszkolić go trochę z ciągnięcia, pokazać o co chodzi, co jest dobre. Więc mój partner wsiadł na mój rower (do którego przywiązany był Czarek) i jechał bardzo powoli, a ja szłam z przodu i zachęcałam Cezara do ciągnięcia. Wyszło nawet dobrze.

 Ten mało bystry cielak połapał się że ciągnąć rower jest OK i reszta treningu poszła świetnie.
Następnie pomyślałam że skoro już jestem w pobliżu to pojedziemy w odwiedziny do mojej siostry zobaczyć co u Azy. Jechaliśmy przez tereny podmiejskie i Cezar miał wspaniałą okazję przećwiczyć się wśród rozproszeń. Jestem z niego dumna bo pomimo że nie zawsze biegł przed kołem to jednak nie rozkojarzał się i ignorował otoczenie.

U Azy wszystko ok, jak się okazało. Przytyła ładne parę kilo. Zostanie już na stałe u mojej siostry, tak postanowiłyśmy. Ma tam większe podwórze, dobre jedzenie i codzienny kontakt z człowiekiem co było niemożliwe gdy mieszkała u mnie na działce (mimo chęci nie zawsze był czas by posiedzieć z nią dłużej).

Wpiłam kawę i wróciliśmy do domku. Cezar padł już podczas chowania rowerów, usnął na klatce schodowej :)

Zmęczony malamut to szczęśliwy malamut. Ot co! 

poniedziałek, 25 listopada 2013

Powrót do treningu - bydlę znów u łask

Byliśmy w sobotę na treningu, co prawda króciutkim ale jednak. Ledwo 1,5h łącznie z dotarciem na miejsce.

Było OK. Na pewno lepiej, niż na ostatnich spacerach. Kontakt był dość dobry, Cezar się skupił na ciągnięciu opony i wszystko szło gładko. 
Miał momenty zawachania. Rzecz nie do pomyślenia w poprzednim sezonie. Ale mam nadzieję że takie ciąganie opony oraz w późniejszym terminie wycieczki na sankach mu wystarczą. 
Bo wózek.... Mój kochany wózek dwukołowy, prezent od taty który spędził przy nim kilka ładnych godzin... nie żyje. Przerdzewiał i kompletnie nie nadaje się do niczego, no chyba że na złom (skąd pochodzi).
Więc do czasu pierwszego porządnego śniegu skazani jesteśmy na sanki. O ile Cielę weźmie się za siebie i zacznie się starać bardziej. Bo po podłączeniu mu w dniu wczorajszym opony nieco cięższej niż ta od malucha (chyba taka od terenówki to była) skapitulował. Jasno dał mi do zrozumienia że nie idzie. Więc poszliśmy z oponką leciutką, od malucha.

Ale nie ma co marudzić! Udało się, kryzys jako tako zażegnany i już na dzisiejszym standardowym spacerze wrócił do nogi bez większych (co nie oznacza że bez żadnych) problemów.
Wracając do spaceru. Już podczas przygotowań Cezar strasznie się podekscytował. Przed dotarciem na miejsce ciągnął i kręcił się jak szalony. Oto dowody :)

A po założeniu szelek, poszło już gładko. Niestety nadal nie mam kamerzysty więc jakość filmu nie zachwyca.


Podczas wycieczki jak zwykle dotarliśmy do wiatraka (Cezar jest pod jego ciągłym wrażeniem). 

I powrót do domu. Jestem taka szczęśliwa. Odzyskałam psa!! :)

Obserwatorzy nie działają? kliknij obrazek!