Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Sport. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Sport. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 28 maja 2017

Odpocznij


Od długiego czasu panuje w internecie coraz to większe "parcie na sport" .
Wszyscy coś ćwiczą. Czy to skakanie przez kij od miotły nazywają "agility", sztuczkowanie "obedience" a rzucanie plastikowej zabawki "frisbee" (autohejt!). Najczęściej amatorsko, w zaciszu podwórka czy salonu. Wszyscy chcą być tacy jak nasi idole (każdy z nas ma wzór do naśladowania w psim światku).
To jest bardzo dobre. To się chwali. Dobrze jest uprawiać jakiś sport, ruszać się, rozwijać skrzydła. A jednak coraz częściej wydaje mi się ze zapominamy o tym co równie ważne. Psiarzu, weź smycz, wyjdź na łąkę, odpocznij.


Na własnym przykładzie. Zaświrowałam na punkcie posłuszeństwa. Nasze długie spacery zawsze polegały na bezustannym przywoływaniu psa do nogi. Wciąż rozpięta nerka z pół kilograma smaczków, kliker w dłoni, co kilka minut powtórka jakiejś komendy. Lub inaczej, Pati idzie na zdjęcia. Aparat w ręce, pies pod ścisłą kontrolą, seria za serią bo może coś wyjdzie. W między czasie endomondo, messenger, aparat w telefonie (trzeba coś wrzucić na endo i insta!). Tak mniej więcej wyglądały ostatnie 3 miesiące. Poza spacerami psa miałam w poważaniu bo przecież musi odpocząć psychicznie żeby się należycie skupiać!


I w ten sposób zje^$%am wszystko. Cały zeszły rok świetnie nam szło, początek roku polegał głównie na odpoczynku od wszystkiego i rozpoczęciu kariery zawodowej ale potem ześwirowałam.
Zapomniałam że mój pies nie wchodzi w tryb pracy. Nie cieszy się z tego że coś mu wyszło, nie obchodzą go małe porażki. On to wszystko robi dla mnie, dlatego że ja chcę żeby kolejny raz dostawił do nogi. Dlatego że ja chcę mieć idealnego super wytrenowanego psa. Dlatego że ja mam ambicje pokazać wam kiedyś na filmiku "Widzicie z malamutem też się da!". On byłby szczęśliwszy po prostu idąc przed siebie, wąchając trawkę, goniąc piłeczkę.
Wstyd się przyznać, że zapomniałam o jego potrzebach.


Naprawiamy sytuację.
Trzeba kochać swojego psa. Szanować jego potrzeby. Czasem warto dać mu być po prostu psem. Niech goni za zającem, wytarza się w błocie, poszczeka na wiatr.
A ty psiarzu, oddychaj.


sobota, 28 stycznia 2017

Sporty zaprzęgowe - nasze przydatne komendy


Doszłam do wniosku że przydało by się zrobić dla was małą ściągę.
Wiele osób z racji śnieżnej pogody postanawia wyjść z domu i potrenować z psem sport typowo ruchowy - czy to zaprzęgi, Canicross, jazda rowerem (nawet nie koniecznie bikejoring), czy zwykle spacery szybkim marszem lub rolki. 
W aktywnościach tego typu chodzi o to by pies szedł/biegł przed nami nie zatrzymując się zbytnio na siusiu/wąchanie, nie zwracając uwagi na otoczenie.

Oto kilka przydatnych do tego komend :
  • Pozycja - warto wyuczyć psa co znaczy to słowo, nie trzeba wtedy niepotrzebnie szarpać się w SLED z psem żeby ustawił się z przodu. Pies ma po prostu wyjść przed nas i czekać na start. 
  • Start - konieczne jeśli występujemy z psem w zawodach. Najczęściej ćwiczy się to za pomocą rzucenia do przodu zabawki czy smakołyka, i zwolnieniu psa z "czekaj".
  • Go!/ Naprzód - wbrew pozorom nie jest to komenda służąca do pogonienia psa na trasie. Jak ją nazwiecie, wasza sprawa, ale ma ona znaczyć "wejdź na drogę". Ja drę się GO! gdy pies zaczyna węszyć, schodzi ze ścieżki, lub gdy coś go zbytnio zainteresuje (np burek przy płocie). Ćwiczymy to mając psa jednocześnie na szelkach i obroży, gdy pies schodzi ze ścieżki obrożą korygujemy jego kierunek.
  • Dawaj!/ Szybciej/ Galop - szczególnie pomocne na rowerze gdzie jedynym sposobem na pogonienie psa jest wjechanie mu w tyłek :) U nas najlepiej zadziałało krzyczenie podekscytowanym głosem, by pies dostał "powera" i wszedł w galop albo chociaż wlekł się nieco szybciej. 
  • Stop - przydatności tej komendy tłumaczyć chyba nie muszę, jest wręcz niezbędna, szczególnie jeśli nie mamy butów tylko kółka.
  • Lewo/ Prawa - mu komend kierunkowych uczyliśmy się gdy Czarek był jeszcze szczeniakiem, aby nie myliły się psu gwizdałam a nie krzyczałam, ale przyznam szczerze że obecnie ich nie używamy. Jeździmy czy chodzimy przy tak niewielkich prędkościach że nie decyduje to o moim życiu czy śmierci, i mam czas by odpowiednio nakierować psa w inny sposób. Najczęściej rozumiemy się bez słów bo pies zna nasze trasy, a w razie pomyłki nie trudno jest skorygować psa inaczej. Dla upartych, jeśli chcecie się uczyć tych komend najłatwiej będzie na skrzyżowaniu w kształcie litery "T".

Wiem że nie trenuję już zaprzęgów, ale wiele osób zaglądających na tego bloga właśnie z tego sportu mnie kojarzy. Taka krótka ściąga może wam pomóc dobrze rozpocząć pracę z psem. 
Wiele osób ma problem z tym że podpinają psa do sanek czy pasa a ten żyje własnym życiem i wcale nie ma zamiaru biec do przodu, dlatego tak ważna tutaj jest komenda "Go!/Naprzód". Pies musi wiedzieć o co chodzi. W naszym wypadku kilkukrotne powtórzenie tej komendy na początku treningu skutkowało wejściem psa w tzw. tryb pracy. Nie interesowały go już krzaczki, cieczki czy szczekające psy, ma biec przed siebie i to robi.
Nawet osoby nie trenujące zaprzęgów zachęcam do nauczenia psa tych prostych komend. Mi pomaga to przy szybkich a długich spacerach gdzie zapinam psa na pas z przodu lub nawet przewiązuję się smyczą (ew. przypinam flexi do nerki), wydaję komendę "Go" i się wyłączam. Idę ja, idzie pies, pełen relaks :)

wtorek, 1 marca 2016

DIY - Jak samemu zrobić pas do biegania z psem (z nerki/saszetki)

Po dość długiej nieobecności w końcu zebrałam się na napisanie notki!
Luty spędziliśmy bardzo aktywnie, zbliża nam się podsumowanie miesiąca, więc wszystkiego się dowiecie ale wspomnę że stuknęło nam 115km :)
Na pomysł zrobienia DIY pasa do biegania wpadłam praktycznie od razu po uszyciu pierwszej sztuki i żałowałam że nie miałam zdjęć. Aktualnie mam na koncie 3 takie stworzone od podstaw z czego dwa poszły w świat :)
Doszłam jednak do wniosku że stworzenie takiego pasa od zera jest pracochłonne i dla osób nie posiadających maszyny do szycia i talentu krawieckiego wręcz niemożliwe.
Będąc w lumpku na zakupach "po materiały" natrafiłam jednak na dużą saszetkę i postanowiłam pokazać co można z niej wykreować.
Potrzebujemy :

  • nerki/saszetki - musi być "z tych większych", moja ma 40cm długości
  • dwóch kółek kaletniczych (lub półkółek) spawanych. Do wycięcia z większości torebek, do kupienia w większości sklepów żelaznych (moje są z torebki)
  • około 50cm taśmy 25mm (2zł w pasmanterii)
  • klamry na rozmiar 25mm oraz regulacji do niej (także w pasmanteri , 2-4zł)
  • no i oczywiście igły i nitki.
Zaczynamy od odcięcia od nerki elementów plastikowych w taki sposób by zaoszczędzić jak najwięcej taśmy (przeciąć przy regulacji i wyciągnąć taśmę) Następnie jeśli paski znacząco różnią się długością (u mnie zapięcie było na boku) należy zszyć mocno jeden z drugim.

Następnie przecinamy czarny pas dokładnie w połowie i do jego końców doszywamy kółka.
Zostało nam przyszyć zastępcze zapięcie. Z taśmy 25mm, klamry i regulacji konstruujemy typowe zapięcie w pasie i doszywamy do saszetki w okolicach czarnej taśmy :)
Gotowy pas wygląda tak.

 Jest to pas do biegania który nosi się nieco wyżej niż te biodrowe. W pracy będzie się przesuwał nieco w górę, jest jednak bardzo wygodny przy psie który biegnie przodem. Byłam dziś go przetestować i powiem że zdaje egzamin śpiewająco. Przy chodzeniu wolę pas biodrowy, jednak dziś biegłam, i ten okazał się o niebo wygodniejszy.
P'S
Tak to nowe SLED
Tak wiem że podczas biegu dyszę jak ciuchcia (zero kondycji)
Tak wiem że macham rękami przez co oglądanie go jest mordęgą
Tak wiem że Cezar nie ciągnie w galopie i linka dynda złowieszczo ale i tak jestem dumna bo chociaż biegł a nie się toczył.
Tak, Dawaj to moja oryginalna komenda na pogonienie psa "szybciej".
TAK MAM RÓŻOWE BUTY -,-

sobota, 6 lutego 2016

Styczeń


Zgodnie z nową modą postanowiłam co miesiąc dodawać notkę podsumowującą naszą pracę. Takie nasze "małe sukcesy".
Styczeń określam jako dość pracowity, aktywny (zrobiliśmy 70km treningów co jak na nas jest niezłym wyczynem) i mam nadzieję że podczas pisania tej notki najdzie mnie myśl "ooo faktycznie, sporo osiągnęliśmy".
Nigdy nie sądziłam że Facebook może zmotywować, ale dzięki Pauli, Alicji oraz Magdzie w chwili słabości "niechcemięsię" mam się do kogo zwrócić. I w głowie zapala się lampka "Ona poszła na spacer a ja siedzę pączki wcinam?! O niee ja też mogę" :) Dziękuję wam.
A więc. W styczniu :

  • Uciąg! - udało nam się dość dobrze opanować napinanie smyczy podczas treningów pieszych, na rowerze niestety bez zmian. 
  • Podstawy posłuszeństwa - wracając do naszego filmiku z przed 2 tygodni widzę że naprawdę coś się w tej kwestii ruszyło. Co prawda nadal muszę mieć psa na terenie zamkniętym lub na lince, no i muszę mieć kieszeń pełną smakołyków, ale myślę że do lata uda nam się osiągnąć zadowalający mnie poziom. Przede wszystkim muszę nauczyć pedancika że na dworze też da się Pacać :P 


  • Skakanie - tu akurat mimo nadwagi osiągnęliśmy dość zadowalający poziom, ostatnio pięknie wyskakuje mi po dysk, nauczył się też dość dobrze skakać z miejsca. Frisbee polega tylko i wyłącznie na rzutach i łapaniu (nie aportuje) 

  • Obrośnięta łysinka i stabilny stan zdrowia - za wcześnie by się cieszyć ale jest już dość dobrze. Sierść całkowicie odrosła, jest gęsta tylko jeszcze widocznie krótsza szczególnie na karku. Trzymam kciuki. Stan na dzień 30.01.2016 :

  • Zwiedzanie okolicy - tutaj się popisałam. Praktycznie za każdym razem jedziemy na nieco inną nową trasę. Od kiedy stopniały śniegi "znaleźliśmy" już 4 nowiuteńkie trasy, jeszcze co najmniej jedną mamy do sprawdzenia a dziś podczas 15km jazdy znalazłam kilka intrygujących mnie leśnych dróżek i z chęcią w przyszłości zobaczymy gdzie prowadzą. 
A teraz spam zdjęciami :) 



środa, 20 stycznia 2016

Posłuszeństwo, sztuczki, i porażka :)



W dzisiejszym odcinku "wpadki i wypadki" zaprezentujemy:
- podstawową malamucią wersję obidjęse
- kilka sztuczek
- widowiskową "glebę" oznaczającą po Eskimoskiemu "oh hell NO!"
- epic fail w postaci rzutów dyskiem

No to zaczynamy (videorelacja z dzisiejszego spaceru).

POSŁUSZEŃSTWO


Krótki komentarz od autora :
Za posłuszeństwo które Obedience nazwać jeszcze nie można zabraliśmy się z Cezarem jakoś na początku listopada gdy ten próbował otrząsnąć się z wielkiej straty (męskość). Pies się nudził, ja się nudziłam i zaczęliśmy kontakt. Po kilku treningach, początkach Pacania oraz porządnym wczorajszym zmęczeniu psa postanowiliśmy zaprezentować wam efekty.
Proszę nie płakać.
Na swoje wytłumaczenie mam tylko to że pies ma 5 lat i jest malamutem :)

FRISBEE

Krótki komentarz:
Moja krytyczna porażka, zabija mnie ekspresja tego filmiku. Frisbee zostało zakupione 4 dni temu przez moją nadpobudliwą siostrę w Pepco za 3zł... Bo żółte...
Stwierdziłam że spróbuję. A co mi tam. Wczoraj w domu wprowadziłam branie go do pyska z ręki, dziś poszłam potrenować "rzuty do pyska" (po mojemu catche) by sierotka chociaż trochę się wykazał.
Nie marzy mi się piękny aport, szybujące na wiele metrów frisbee i pies pięknie wyskakujący za dyskiem. Chciałabym traktować to jako alternatywę sztuczkowania - zmęczenie psa psychicznie. Może jakieś vaulty albo chociaż wyskoki.Za następny krok przedsięwzięłam sobie rzuty stojąc z boku psa.
Ale czy ktoś wie jak sierotę nauczyć łapania?
Czy po prostu potrzeba na to czasu?
Czy może ja robię coś nie tak?
Pełno jest poradników jak zacząć naukę frisbee. Z tym że zaczyna się to od Aportu. A Czarek nie aportuje, nie zaaportuje i nie przyniesie. Żeby chociaż łapał! :)


Liczę na komentarze z poradami. Jeśli ktoś się zna (doświadczenie) i chce pomóc to proszę o maila.
Podoba mi się uśmiech Czarka jak widzi dysk. Chcę to kontynuować :)

wtorek, 1 grudnia 2015

Sport to zdrowie!


Po obcięciu księciuniowi jego klejnotów a tym samym odebraniu mu sensu życia na mnie spadła odpowiedzialność za urozmaicanie psu życia.
Okazało się że zgodnie z ploteczkami internautów, piesio po kastracji zaczął tyć. Żywienie "po domowemu" przez nadopiekuńczego ojca odbiło się 4kg w ciągu miesiąca. Nie podoba mi się to. Po ważeniu u weta zrobiłam w domu awanturę jakiej jeszcze świat nie widział. Boją się mnie teraz :)
I Cezar obecnie je TYLKO I WYŁĄCZNIE to co ja mu nasypię do miski. Czyli suchą Bosch Light +olej lniany + co jakiś czas Animonda.
Ale te 4 kg dalej mi się nie podobają. I się ich powoli acz skutecznie pozbywamy.
Postanowiłam spróbować Bikejoringu. Mimo posiadania psa "zaprzęgowego" nigdy tak na prawdę nie zainteresował mnie ten sport. Coś tam próbowałam, ale Czarek zbytnio interesował się poboczem zamiast biegiem, więc zostaliśmy przy starych dobrych sankach a poza sezonem co jakiś czas tarmosił oponę.

Bardzo trudno jest rozpocząć przygodę z jazdą rowerem z psem który nigdy nie nauczył się galopu w SLED. Zawsze poruszał się w jednostajnym truchcie lub wręcz powolnym chodzie.
Pierwszym wyzwaniem okazało się zmuszenie psa do pójścia przodem. Bo przy rowerze trzeba biegać obok koła, tak pańcia nauczyła i tego się trzymał. Pierwsze kilka treningów schodził na bok bardzo często.
Jednak po 7 jazdach najbardziej wyklinam pod nosem na fakt że nasz "Bikejoring" nigdy nie będzie wyglądał jak na tych wspaniałych filmikach w internecie. Gdzie pies leci przed kołem na złamanie karku, ciągnie, cieszy się. U nas wygląda to trochę inaczej....
Ale jest dobrze.
Naprawdę.
Nie wmawiam tego sobie.
Jest lepiej niż się spodziewałam.
Wystarczyło kilka jazd by pies przekonał się że trasa jest ciekawa, co jakiś czas urozmaicana, że 7km to nie masakra, że jedziemy przez pole gdzie są ZAJĄCZKI. I aktualnie piesio sam ustawia się przed kołem, rusza na znak, truchta, momentami galopuje, a przede wszystkim cieszy się. Merda ogonem jak widzi szelki :)
Ja także czerpię przyjemność z przejażdżek, bo pies biegnie w większości równo, nie schodzi co parę metrów na siusiu, zdarza się to raczej sporadycznie. Dalej nie mogę wyjść z podziwu że aż tak bardzo się zmienił.
Można się oczywiście kłócić czy sport który aktualnie uprawiamy można nazwać Bikejoringiem, pewnie nie, jednak nie to jest najważniejsze. Pies się cieszy, ja się cieszę, rower się cieszy, wszyscy są Happy!

Zrobiłam dla was (oraz dla siebie i potomności) filmik z naszych pierwszych jazd. Nie są to nudne powycinane elementy filmików "na pokaz" w momentach gdy pies szedł idealnie. Wręcz przeciwnie, starałam się tak to zmontować by każdy z was mógł ocenić postępy i zobaczyć prawdę - co jest nie tak. Końcówka jest jednak motywująca. Obejrzałam go sobie już kilka razy bo japa mi się cieszy jak pomyślę że wystarczył jednak nieco ponad tydzień i jedziem! :)

Teraz trzeba popracować nad tempem oraz nad tym by lina była napięta i piesio pomagał ciągnąć. Ale połowę pracy mamy za sobą w tak krótkim czasie.
Dumna jestem no! :) Mój leniuszek się wyrabia! :)


P'S Trasa :

środa, 7 października 2015

Długie jesienne dni.

Zanim rozpoczniemy sezon treningowo/zaprzęgowy w pełni, trzeba najpierw zająć się nie cierpiącymi zwłoki zadaniami :
1. Uszyć/kupić zimowe obroże na wyłysiałą szyjkę Cezara.
2. Zorganizować nową smycz przepinaną (najlepiej kolejny warkocz) bo ten dogorywa po 2 latach użytkowania zaczęły z niego iść "nitki"
3. Wykastrować pieska (to już podjęta decyzja)
4. Wybrać się do Weta celem zbadania co to w końcu się z tą szyją dzieje. Bo bez leczenia odrasta.

Ja organizuję pieniądze, odkładam skrzętnie każde drobne do skarbonki w kształcie psa, a Cezar w tym czasie w pełni oddaje się swojej ulubionej czynności.
Oto cały tydzień, w przekroju.
Poniedziałek

Wtorek

Środa

Czwartek

Piątek

Sobota

Niedziela


Fajnie tak, prawda? :)
Zastrzegam że to zdjęcia tylko z zeszłego tygodnia :) 
I że tak zacytuję wikipedię :
"Są psami przystosowanymi do niskich temperatur i ciągłej pracy, potrzebują odpowiedniego zajęcia w postaci np. zawodów z odpowiednio ciężkim uciągiem, biegania przy rowerze lub regularnych bardzo długich spacerów. Nie znoszą samotności i bezczynności. "

 I na tym zakończmy ten aktywny post.

niedziela, 2 marca 2014

Sezon grillowo - spacerowy rozpoczęty!

No i mamy marzec.
Razem z rodzinką całą parą wzięliśmy się za porządki na działce, mamy też już za sobą pierwszego grilla i ognisko.
Cezar jak na pana domu przystało dzielnie doglądał czy aby nic się nie przypala, w przerwach szalejąc po świeżo przekopanej ziemi i grzejąc tyłek w słońcu.
Weekend nadzwyczaj udany. Sobotę spędziliśmy calutką na działce, na obżarstwie i zabawach. Władca dzielnie sępił przy stole.
No spróbujcie cokolwiek przełknąć gdy pies patrzy na was w ten sposób!
Ja odczytuję to jako "ty żresz a ja tu z głodu zdycham!"
Niedzielę natomiast spędziłam z moim TŻ i Cezarem nadzwyczaj aktywnie, bowiem nie było nas w domu ponad 5 godzin. Poszliśmy poszlajać się po motocrossie korzystając ze świetnej pogody. Kilka razy udało się zgubić psa, ale przez większość czasu trzymał się na wyciągnięcie ręki. 

Nie sądziłam że taki ot, zwykły spacer może psa tak tragicznie wymęczyć. Gdy w końcu urządziliśmy odpoczynek, złapaliśmy psa i mieliśmy w zamiarze iść do domu, ten padł a mi udało się uwiecznić jego lenistwo na filmie :P Nie wyciągnę go nawet na wieczorny spacer, więc niech śpi. Na zdrowie.



Wczorajszego wieczora (sobota) urzędowałam na Zapytaj i podczas jednej wymiany zdań z użytkowniczką załapałam doła... Miałam nawet w zamiarze usunąć bloga.
Pamiętacie notkę : A ja poproszę nowego psa...  ??
Napisałam tam kilka ostrych słów o Czarku, że go zamknę w kojcu, że wezmę nowego psa, że go odstawię a wezmę sobie nowiuśkiego pieska w zastępstwo z którym będę spełniać swoje chore ambicje. Użytkowniczka przytoczyła kilka wyrwanych z kontekstu pożałowania godnych cytatów, ale osiągnęła cel. Dręczą mnie teraz okropne wyrzuty sumienia że tak pomyślałam, i że czasami myślę tak nadal. Uważam się za złą właścicielkę... Bo jak tak można, odstawić psa i wziąć zamiennik? Karcę sama siebie.
Czasem wydaje mi się że nie zasłużyłam na żadnego psa, co jeszcze bardziej mnie dołuję bo marzę o tym Drugim całym sercem. Wiecie jednak że Drugiego wybieram przez pryzmat Cezara, po to biorę ON by razem biegać, razem zaprzęgować, razem wychodzić...
Powiedzcie mi. Czy fakt że chcę drugiego psa czyni ze mnie złą panią dla Cezara? Czy ja go skrzywdzę?

piątek, 21 lutego 2014

Perpetuum Mobile - szalony trening wszystkiego


Na szczęście udało nam się naprawić rower i korzystając z pięknej pogody w dniu wczorajszym wybraliśmy się z moim TŻ na kilkugodzinny zwariowany trening z Cezarem.
Wyjechaliśmy tuż po obiedzie (ok 14) a wróciliśmy po zmroku.
Najpierw był standardowy bikejoring. Łącznie ok 10 km przejechaliśmy. Jednak Cezar niekoniecznie chciał biec przed kołem i ciągnąć, A jeśli już to robił to w ślimaczym tępie, szkoda dodawać filmiki bo pies wygląda jakby spacerował!. 

Ale dobre i to, że miejscami biegł. Postanowiłam jednak podszkolić go trochę z ciągnięcia, pokazać o co chodzi, co jest dobre. Więc mój partner wsiadł na mój rower (do którego przywiązany był Czarek) i jechał bardzo powoli, a ja szłam z przodu i zachęcałam Cezara do ciągnięcia. Wyszło nawet dobrze.

 Ten mało bystry cielak połapał się że ciągnąć rower jest OK i reszta treningu poszła świetnie.
Następnie pomyślałam że skoro już jestem w pobliżu to pojedziemy w odwiedziny do mojej siostry zobaczyć co u Azy. Jechaliśmy przez tereny podmiejskie i Cezar miał wspaniałą okazję przećwiczyć się wśród rozproszeń. Jestem z niego dumna bo pomimo że nie zawsze biegł przed kołem to jednak nie rozkojarzał się i ignorował otoczenie.

U Azy wszystko ok, jak się okazało. Przytyła ładne parę kilo. Zostanie już na stałe u mojej siostry, tak postanowiłyśmy. Ma tam większe podwórze, dobre jedzenie i codzienny kontakt z człowiekiem co było niemożliwe gdy mieszkała u mnie na działce (mimo chęci nie zawsze był czas by posiedzieć z nią dłużej).

Wpiłam kawę i wróciliśmy do domku. Cezar padł już podczas chowania rowerów, usnął na klatce schodowej :)

Zmęczony malamut to szczęśliwy malamut. Ot co! 

środa, 5 lutego 2014

Rowerdżoring! (bikejoring z władcą)

Zazwyczaj biegamy normalnie. Przy rowerze, na obroży. Ale że nie najeździłam się w tym roku na sankach postanowiłam założyć mu szorki i modlić się by wyjść z tego cało.

Do tej pory, w zeszłe lato, każda, absolutnie KAŻDA nasza przejażdżka w bikejoringu kończyła się wizytą w szpitalu lub zezłomowaniem roweru. Ale wtedy Cezar biegał jak szalony.

Ale dziś... Było OK, tak można to nazwać. W większości truchtał, trochę biegł. Z resztą, widzicie na filmiku który nagrałam. Poruszał się jakoś tak krzywo, słabo ciągnął (wręcz wcale).
A do tego zerwała nam się amortyzacja (ta powiewająca biała guma) i musiałam trzymać smycz w ręce na kierownicy bo inaczej rowerem za mocno trzęsło. 

Ale jesteśmy zadowoleni. Piesek wybiegany, ja dowartościowana że cała ta praca nie poszła jednak na marne.
Cezar ładnie się skupiał na bieganiu, i choć nie ciągnął to biegł jednostajnym tempem przed przednim kołem, bez zrywów. Reagował na komendy kierunku (choć droga była w większości prosta) oraz przyspieszał i zwalniał na jedno słowo. Paniuni piesiuniek!! :)

Szyją mi się nowe szorki, tym razem czarne i poprawione, bo te obecne rozpadają się już w rękach. Nastawienie po dzisiejszym "treningu" mam pozytywne więc raczej będziemy kontynuować takie przejażdżki. Muszę tylko wymyślić nowy amortyzator :) (chyba zrobię z linki na bagażnik roweru, tej takiej rozciągliwej).
Humor dopisuje, pojutrze kolejna przejażdżka jeśli pogoda dopisze.
Ahh, i P'S Jeździliśmy drogą asfaltową ponieważ inne są po prostu nieprzejezdne przez to całe błoto. Ogółem powinno się z psem jeździć po nieutwardzanych drogach.

poniedziałek, 25 listopada 2013

Powrót do treningu - bydlę znów u łask

Byliśmy w sobotę na treningu, co prawda króciutkim ale jednak. Ledwo 1,5h łącznie z dotarciem na miejsce.

Było OK. Na pewno lepiej, niż na ostatnich spacerach. Kontakt był dość dobry, Cezar się skupił na ciągnięciu opony i wszystko szło gładko. 
Miał momenty zawachania. Rzecz nie do pomyślenia w poprzednim sezonie. Ale mam nadzieję że takie ciąganie opony oraz w późniejszym terminie wycieczki na sankach mu wystarczą. 
Bo wózek.... Mój kochany wózek dwukołowy, prezent od taty który spędził przy nim kilka ładnych godzin... nie żyje. Przerdzewiał i kompletnie nie nadaje się do niczego, no chyba że na złom (skąd pochodzi).
Więc do czasu pierwszego porządnego śniegu skazani jesteśmy na sanki. O ile Cielę weźmie się za siebie i zacznie się starać bardziej. Bo po podłączeniu mu w dniu wczorajszym opony nieco cięższej niż ta od malucha (chyba taka od terenówki to była) skapitulował. Jasno dał mi do zrozumienia że nie idzie. Więc poszliśmy z oponką leciutką, od malucha.

Ale nie ma co marudzić! Udało się, kryzys jako tako zażegnany i już na dzisiejszym standardowym spacerze wrócił do nogi bez większych (co nie oznacza że bez żadnych) problemów.
Wracając do spaceru. Już podczas przygotowań Cezar strasznie się podekscytował. Przed dotarciem na miejsce ciągnął i kręcił się jak szalony. Oto dowody :)

A po założeniu szelek, poszło już gładko. Niestety nadal nie mam kamerzysty więc jakość filmu nie zachwyca.


Podczas wycieczki jak zwykle dotarliśmy do wiatraka (Cezar jest pod jego ciągłym wrażeniem). 

I powrót do domu. Jestem taka szczęśliwa. Odzyskałam psa!! :)

Obserwatorzy nie działają? kliknij obrazek!