Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Jakby to było wczoraj. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Jakby to było wczoraj. Pokaż wszystkie posty

środa, 15 lutego 2017

6 lat Black&White

Mój najcudowniejszy najsłodszy i najpiękniejszy piesio miał wczoraj szóste urodziny.
Z tej okazji króciutka notka.

To był cudowny rok. Osiągnęliśmy w nim niezwykle dużo.
Sztuczki: Bąbelki, waruj (smutny pies), wejdź (4 łapy), wstydź się, slalom pomiędzy nogami, ósemka pomiędzy nogami, obchodzenie przedmiotów, zostań (w każdej pozycji),
Udało się też dość dobrze wypracować serię siad>pac>wstań w każdej kolejności, reaguje na delikatne gesty.
To był rok chodzenia bez smyczy. Na każdym długim spacerze.
To rok odwoływania się od coraz to mocniejszych rozproszeń. Aż po ostatnie odwołanie od biegnącego przed nami jelenia.
To rok aktywności jak jeszcze nigdy w jego życiu. A on dzielnie to zniósł i nawet po 10 kilometrze dzielnie parł do przodu merdając ogonem.
To był rok poprawienia stosunków między domownikami. Ojciec przestał dokarmiać Cezara (jak patrzę :D ). Stasiek zaczął się nim chętniej zajmować i miziać ( też jak nie patrzę :D )
Dziękuję za każdy wspólnie spędzony dzień.
Obyś żył jak najdłużej, bo nie wyobrażam sobie że miało by cię zabraknąć.
Zobacz też : 5 lat Black&White

czwartek, 26 maja 2016

Wehikuł Czasu

Istnieje ostatnio na blogach trend na pisanie o wadach i problemach naszych psów.
Notki typu "Nieidealny pies" pojawiają się jak grzyby po deszczu.
Skłoniło mnie to do zastanowienia się nad tym jak to z nami jest. Jak to jest z Cezarem.
Cezar jest idealnym psem. Nie mam z nim aktualnie kompletnie żadnych problemów (poza tuszą, ale to wyłącznie moja wina)
Ale nie zawsze taki był. Więc postanowiłam w dzisiejszej notce cofnąć się o kilka lat wstecz, gdy ten pies nadawał się na ścisłą czołówkę listy "Nieidealne psy"
Najgorszym problemem, z którym borykaliśmy się przez dobre 3 lata była agresja do kolegów. Socjal jako taki miał bardzo dobry, ale to co się działo później zniechęciło Cezara do psów.
Jako wyrośnięty szczeniak niesamowicie ciągnął do innych zwierząt. Ja w swojej głupocie prowadzałam go na kolczatce. Proste skojarzenie pies-ból. Pojawiła się agresja smyczowa. Pies puszczony luzem potrafił się dobrze bawić z innym czworonogiem. Do czasu pierwszego pogryzienia.
W najgorszym okresie czasu prowadzałam na smyczy "postrach ulic" i sama się bałam że któregoś dnia karabińczyk nie wytrzyma i będzie po Yorku.
Przepracowaliśmy to. Walka była długa, udało mi się doprowadzić "dominacją i karą" do tego że pies tylko się jeżył, a w późniejszym okresie robił "king konga" na widok psa (podskakiwanie w miejscu i powarkiwanie ale bez ciągnięcia). Po kastracji zaczęłam także pracę sposobami pozytywnymi na ciastka i pochwały, udało się całkowicie wyeliminować rzucanie się. Cezar nadal często skupia uwagę i delikatnie się jeży na widok innego czworonoga, ale po słownej korekcie jest w stanie przejść bez problemu obok takiego, a nawet się obwąchać. Udało nam się nawet zabrać psa sąsiadki na spacer i obyło się bez nawet najmniejszego warknięcia (połowę trasy Cezar biegał luzem).

Drugim nie mniej uciążliwym problemem było przywołanie. Przez ten okres swojego życia (do 3 lat) gdy Cezar był niemal codziennie puszczany luzem w "naszym miejscu" odwoływał się jak chciał i kiedy chciał. Uznałam że tak musi być, cieszyłam się że w ogóle mogę psa tej rasy puścić. Dziś jednak wiem że byłam głupia i żyłam na krawędzi. Puszczałam go tylko i wyłącznie w miejscu które znał od szczeniaka, które obwąchał milion razy i gdzie nie ma dróg, psów czy zwierzyny. Miejsce idealne bez rozproszeń, a mimo to pies większość czasu miał mnie gdzieś i przychodził chyba tylko dlatego że był już znudzony i chciał iść do domu.
Teraz wiemy co to przywołanie. W dobry dzień wystarczy cmoknięcie a pies odrywa się od trawki i leci na łeb na szyję do Pani/Ciastka. Owszem, muszę nosić karmę (nasze smaki) wszędzie ze sobą i dawać za każdym razem jak przyjdzie by tego nie zmarnować, ale z dnia na dzień jestem go coraz pewniejsza. Odwołuje się od zwierzyny - w większości i po chwili od startu. Odwołuje się od innych psów. Ma w głębokim poważaniu biegaczy/ludzi na kijkach/rowerzystów. Chodzimy na przeróżne trasy, nieraz bardzo uczęszczane (jak nasza ulubiona dookoła jeziora) i puszczam go gdy tylko wchodzimy na polną. Nie jestem jeszcze i chyba nigdy nie będę na takim etapie by puścić go w miejskim parku gdzie bodźców jest mnóstwo. Ale jestem dumna z tego co mam.

Z gryzienia smyczy i rąk większość psów wyrasta po ząbkowaniu. Nie mój. Cezar dziabał po rękach przez 3 i pół roku. W momencie gdy się podekscytował skakał do rękawów, darł kurtki, szarpał smycze i kaleczył dłonie które go karmią. Tutaj walka była prosta i konsekwentna, gdy tylko pies się zbyt mocno nakręcił i skakał, dostawał ostrą reprymendę i był kładziony na glebę póki się nie uspokoi. Przeszło. Do tej pory na odpowiedni ton głosu pies sam się kładzie na brzuch i czeka na zwolnienie bo wie, że przegiął.

Ostatnim naszym problemem było ciągnięcie na smyczy. Ten pies potrafił chodzić na luźnej smyczy, miał to wpajane od maleńkości, jako 3 miesięczny szczeniaczek nie ważył się szarpnąć. Jednak jako prawdziwy jajeczny facet miał obsesję na punkcie TEGOWŁAŚNIEKRZACZKA i jak chciał to powiewałam za nim jak chorągiewka. A chciał często. Średnio co 3 metry. Ten problem został całkowicie wyeliminowany poprzez kastrację. To było pójście na łatwiznę, gdyby nie fakt że zabieg był konieczny pewnie do dziś męczyła bym się na spacerach.

Piszę ten lament nie dlatego by się pochwalić jakim to super trenerem jestem że sobie poradziłam. Wiem że nie jestem doskonała i wciąż denerwuję się gdy mój pies czegoś nie umie. Bo wiem, że to ja jestem temu winna. Nie ważna rasa, ten pies potrafiłby latać za frisbee, gonić po torze i szykować się do egzaminu Obi gdybym tylko ja potrafiła go nauczyć. Gdyby Cezar był owczarkiem czy pudlem nasze problemy były by prawdopodobnie takie same, bo to Ja jestem odpowiedzialna za jego wychowanie. Moje błędy były by takie same gdybym na ten czas wybrała sobie labradora czy dobermana. Nie mogę już patrzeć jak ludzie psioczą na blogach i stronkach że "no fajnie że twój pies tak umie, mój by nie potrafił". To g%^?% prawda. Musisz go tylko nauczyć.
Cezar przez wiele lat nie był idealnym psem. Ale teraz jest. Dałam sobie radę. Wystarczy tylko się nie poddawać. Bo jakże łatwo jest machnąć ręką i powiedzieć "mój pies już tak ma, lepiej poćwiczmy chodzenie na jednej nodze bo przywołanie jest zbyt trudne".

środa, 4 grudnia 2013

Jakby to było wczoraj - bitwa o 'łuszko' !!

Postanowiłam co jakiś czas dodawać tutaj mniej i bardziej zabawne historie z mojego życia z malamutem. Bo w końcu o tym miał być ten blog, o życiu z tą ciapą pod jednym dachem.

Dziś poruszam termin poranków, oraz mojej codziennej bitwy z psem o miejsce na posłaniu.
Cezar, jak to władca, lubi sobie pospać. A że nie wchodzi do mojego pokoju prawie nigdy w nocy (no bo kto by pilnował wycieraczki? no kto?) tylko nocuje w korytarzu, to nadrabia rankiem. I tak oto godzina 7.00 ja wstaję, otwieram drzwi od pokoju i przepuszczam psa który beztrosko zmierza w stronę ciepłej jeszcze pościeli. Najczęściej jest więc tak, że ja opuszczam łóżko a pies je zajmuje. Przysypia na kilka godzin i wstaje gdy ok 12 odkurzam (czynność konieczna przy tej fabryce kłaków) oraz składam pościel.

Najgorzej jest, gdy mam ochotę pospać bo akurat obiad był na 2 dni, a ja długo siedziałam na PC no i naczynia też pozmywane były wieczorem itp itd. Po ludzku - chcę się przespać do 10.00 i dopiero wziąć się za obowiązki. Wtedy mamy konflikt interesów, bo Cezar chce do 'łuszka' a ono jest ZAJĘTE. 

Piesek nie okruszek, bo swoje 45 kilo ma, a rozwala się jak co najmniej drugie tyle. O dzieleniu łoża nie ma  mowy. Cwana bestia wykalkulowała więc że jeśli wskoczy na miejsce od ściany, położy się jak kłoda i zacznie odpychać nogami to bardzo możliwe że spadnę. No i wtedy następuje walka. Zaciekła, z warczeniem, szarpaniem za włosy, gryzieniem się (tak, pogryzłam psa, przyznaję się! :) ) i zapasami. 

Oczywiście prawie zawsze przegrywam ja.... To przecież Cezar! Na palcach jednej ręki policzę przypadki gdy Cezar wykończony padł na podłogę lub chociaż się posunął.
Wpadłam nawet na pomysł, że jeśli schowam się pod kołdrę i nie wyściubię nosa, mój przeuroczy i przekochany piesiu stwierdzi że pańcia śpi snem sprawiedliwych i da mi spokój. Nic z tego. Trick z odpychaniem się od ściany działa nawet wtedy gdy pańcia śpi twardo. 

Cóż. Takie już moje szczęście. Mimo wszystko uwielbiam te nasze poranki. Nic tak skutecznie nie budzi człowieka jak bitwa o świcie. 
Nie ukrywam, czasem, coraz częściej, udaje nam się z Czarkiem dojść do porozumienia i po kilku ustępstwach pospać razem :) 
A nawet jeśli nie, to przecież "Kto rano wstaje ... " itd. I to się tyczy tylko dwunogów oczywiście :)

sobota, 12 października 2013

Największa ciapa jaką świat widział, czyli trochę o Czarku obecnie.

Imię: Cezar
Wiek: 2 i pół roku
Waga: 44,5kg (czego wcale nie widać)
Wzrost : 67cm w kłębie
Do tego cztery łapy, nos, ogon i 42 ząbki.
Słowem, kawał psiska. Takie mi oto stworzenie wyrosło z tej małej, dwu-kilogramowej puchatej kulki jaką przywiozłam z Warszawy.
Jest nieco ponad normę wyrośnięty, szczególnie waga jest sporo większa od tej przewidzianej we wzorcu, jednak oceńcie sami, chyba nie jest otyły :)



 Od wzorca odbiegają jego uszy, które są dziwnie zakrzywione. Ale to już moja wina. Jeśli się przyjrzycie poprzednim fotkom zobaczycie że jako szczenior uszy miał dobre. Ja niepotrzebnie je kleiłam i podawałam kurze łapki by sztywno stały. Teraz są nieco zakrzywione, ale to tylko dodaje mu uroku, moim zdaniem :) 

To kwestię fizyczną mamy za sobą. Teraz rzecz w moim psie najważniejsza : charakter.
Charakter Cezara można bardzo trafnie określić jednym słowem : CIOTA :) Trochę obraźliwe, ale to fakt. Zwykłam mówić że mój pies to 45kg miłości i kompletne zero agresji.
Cezar kocha wszystko i wszystkich. Przed strasznym "panem odkurzaczem" jest w stanie zawzięcie bronić nawet kawałek papierka czy stary kapeć.
Kur się boi, szczury moje uwielbia, ptaki co prawda przegoni ale jestem pewna że gdyby znalazł rannego nic by nie zrobił. Nawet muchy są przy nim bezpieczne :)
Jeśli chodzi o ludzi, jego nastawienie do nich jest widoczne gołym okiem na zdjęciach. Każdy może się do niego przytulić, przypadkowemu przechodniowi pozwoli na wszystko.
Dzieci nieraz na nim jeździły, tarmosiły, szarpały. A on był wniebowzięty :) 







No i tak sobie z tym przytulasem żyję. Ten charakter też jest kwestią rasy nie wiedziałam jednak że malamuty są aż tak łagodne :) Czasem tego żałuję, na przykład gdy on zawzięcie ciągnie do kolejnego dziecka. Ale to że mam ciapę zamiast psa ma swoje plusy. Mogę mu ufać w każdej sytuacji.

piątek, 11 października 2013

Powitanie, przedstawienie, pokazanie - czyli wszystko co musicie wiedzieć o moim psie :)

Blog ma być jego, a więc to od niego zacznę.
Mój pies to dwu i pół letni samiec rasy Alaskan Malamute, o imieniu Cezar.
Na świat przyszedł jako dziecko miłości, i tak już zostało. Mianowicie jego mama Shanti postanowiła oszczenić się w walentynki 2011, i tak też się stało.


A tu mamusia: 



Szybki kontakt, "zamówienie" i po sześciogodzinnej jeździe pociągiem już Czaruś był mój.
Jego imię wyszło jakoś samo z siebie. Miał być Brutus, albo Trezor, rozmyślałam nawet nad Vidarem. Ale już w pociągu, gdy dwumiesięczny szczyl zaczął panoszyć się po przedziale jak władca, oczywiste było że to Cezar, nikt inny :) (foto z podróży)



No i tak od dnia 10-go kwietnia 2011 roku żyjemy sobie pod jednym dachem i codziennie uczymy się siebie na nowo.
Na szczęście okazało się że nie taki malamut straszny, jakim go malują. Od pierwszego dnia załapaliśmy wspólny język i moim skromnym zdaniem nieźle nam to życie idzie.
W dniu dzisiejszym Cezar ma +/- dwa lata i osiem miesięcy. I wygląda tak (10.10.2013)






Stworzyłam też serię zdjęć na YT które pozwalają nieco lepiej przyjżeć się jego rozwojowi. Oto filmik. 
Stworzyłam też serię zdjęć na YT które pozwalają nieco lepiej przyjżeć się jego rozwojowi. Oto filmik. 
 Blog będzie o codziennym życiu z tym "potworem" w owczej skórze. Mam nadzieję że uświadomi on parę osób jakim obowiązkiem jest posiadanie tej przepięknej i wspaniałej rasy. Są plusy i minusy. Czy watro, ocenicie sami. Ja poprostu przedstawię wam, jak przeżyć z nim na codzień.

Obserwatorzy nie działają? kliknij obrazek!