Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wychowanie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wychowanie. Pokaż wszystkie posty

środa, 19 października 2016

Kastracja - zmiany w zachowaniu.

Notka mocno kontrowersyjna, bo internet przyjął zasadę "Kastracja nic nie zmienia". Będzie długo!

Minął rok. Dokładnie dwanaście miesięcy od dnia D, gdy to mój "synuś" stracił to co miał najcenniejsze.
Pamiętam jak idąc do gabinetu już na zabieg dostawałam białej gorączki bo akurat po drodze były cieczki i musieliśmy spóźnić się 10 minut...
Cezar w rok po kastracji zmienił się nie do poznania. To już nie jest ten sam pies. Wcześniej czułam się jakbym miała w domu napędzanego testosteronem koksa. Siku co 5 metrów. Każdy samiec wrogiem numer jeden. Lizanie siuśkow. Zero skupienia na dworze. I inne typowo stereotypowe samcze zachowania. 

A więc co się zmieniło ?
  • Apetyt - Zaczęło się już w dwa dni po zabiegu a z biegiem czasu ssanie w brzuchu ciągle rośnie i teraz pies po wchłonięciu dużej porcji karmy idzie za mną do pokoju i żebra o więcej. Od co najmniej pół roku pies nie zna znaczenia słowa "najedzony". 
+ cudownie skupia się na jedzeniu
+ ciastki jego światem
+ jak skończy się karma pies zadowoli się nawet marchewką xD
- łatwo ulec ładnym oczom co odkłada się potem w kilogramach
(oj długo musiałam z ojcem walczyć, długo ....)

  • Metabolizm i aktywność - Kiedyś pies jadł 340 g karmy mogłam dorzucić do tego korpus i ciastka a pies i tak wyglądał jak haszczak. Teraz pies je 180 g karmy light (według tabeli powinien 240) i muszę bardzo uważać żeby nie sypnąć z nadmiarem bo równowaga jest bardzo krucha i w ciągu tygodnia potrafi przytyć pół kilo. Ciastki piekę sama, nisko kaloryczne. Energiczność znacząco spadła. Muszę wyciągać psa na spacer. Jak puszczę go luzem pies pierwszą połowę spaceru zostaje w tyle i trzeba go poganiać i wołać. Potem jest już lepiej, ale rozruszanie się zajmuje zwykle 2 kilometry. Mimo to z uporem maniaka co 2 dzień zabieram go na 5-8km.  
  • Znaczenie terenu - nadal dumnie zadziera nogę. Nadal ma swój cykl kolo bloku. Ale da się z łatwością odciągnąć go do nogi i iść równo bez szarpnięć w stronę trawy. Podczas rowerowania i biegania nie zatrzymuje się. Nie liże siuśków.
  • Agresja do psów - zanikła całkowicie. W miesiąc po kastracji stwierdziłam ze tak dłużej być nie może i zaczęłam pracować nad nie zwracaniem uwagi na inne psy. Poszło jak z płatka i w chwili obecnej mogę go puścić w stadzie trzech psów a on będzie miał je w poważaniu i pobiegnie za piłką. 
+ mogę mu ufać na spacerach, przestałam lustrować otoczenie
- nie bawi się. Psy mogły by dla niego nie istnieć. Są mniej interesujące niż liść na wietrze.
(chyba ze podchodzą do mnie po ciastki albo ich pani ma ciastki)
  • Odwołanie i posłuszeństwo - Cezar nudzi się na spacerach. Trzeba mu znaleźć zajęcie bo jeśli zostawić go bez komendy (stojąc w miejscu) na choćby pięć minut podchodzi i zaczepia "to co robimy?" 
+ można robić obidjęsy i pies to lubi
+ zawsze przyjdzie na zawołanie bo to ja jestem najciekawsza
+nie odchodzi dalej niż na 10 metrów
- jest upierdliwy. Nie można spokojnie popisać na fejsie bo dostawia do nogi i szczeka :p


Wszystkie te zmiany zaobserwowałam lub wypracowałam w ciągu tego roku. To naprawdę inny pies. Ale rozczaruje was, to nie zasługa kastracji tylko naszej pracy. Tego, że po zabiegu trzeba było się psem zająć żeby nie tył. Zaczęliśmy spędzać ze sobą, chcąc czy nie chcąc po 3 godziny dziennie w polach. I zaczęliśmy uczyć się siebie na nowo. Ja odkryłam jakim fajnym psem jest mój cielak gdy już hormony opadną i coś zacznie docierać do mózgu. A Cezar odkrył że pani jest ciekawsza od większości rzeczy na spacerze. Może ma piłkę. Albo ciastka. A dlaczego cmoka? Może chce powiedzieć to upragnione najwspanialsze "doooobry pies!" ? A Cezar bardzo chce być dobrym psem. To jego cel na życie.


Nie może być jednak tak kolorowo. Wykastrowanie psa było najcięższa decyzja w moim życiu. Największe minusy? Ciągle wiszące nade mną widmo nadwagi. Wystarczy ciastko za dużo. Garść karmy więcej. Tydzień lenistwa. I pies nabiera krągłości i znów trzeba zdzierać buty i robić kilometry nieważne jaka pogoda. Bo tu chodzi o zdrowie. I w skrytości wam powiem że czasem martwię się po nocy co to będzie za trzy lata jak jego aktywność jeszcze spadnie. Będę go żywic powietrzem?
Druga rzecz to widoczne szybsze starzenie się Cezara. Zdziadział. Widać po pysku i sposobie poruszania się. Widać że to już nie jest młody pełen energii pies. Zniknęło to "coś" w jego oczach. Ten fajny błysk. Często po prostu nie chce mu się pobiec za sarną.
(4.2015 pół roku przed kastracją) -> (lipiec 2016 - 46.6kg MAX) -> (obecnie 42kg)

Gdybym nie musiała go wykastrować, nie zrobiła bym tego. Mimo tych wszystkich plusów.


PS KASTRACJA NIE JEST SPOSOBEM NA ROZWIĄZANIE PROBLEMÓW WYCHOWAWCZYCH. Nie sprawi że psu magicznie urośnie mózg. Bez jaj psychika psa zostaje taka sama, zmienia się jedynie gospodarka hormonalna organizmu i przez to łatwiej jest pracować nad zachowaniami typowo samczymi. 

poniedziałek, 11 lipca 2016

Czerwiec



Na początku pragnę was przeprosić za nieobecność. Nie obiecuję jednak że notki będą pojawiać się regularnie. Systematyczność zawsze była moim problemem, i mam takie podejście, że jeśli nie mam o czym pisać to nie piszę wcale bo po co mam na siłę kombinować i zgapiać czyjeś tematy. 
Kilka osób wie że Czerwiec upłynął nam aktywnie głównie ze względu na rywalizację na Endomondo, tym razem z 9 osobami z psiej blogosfery. 
Przeszliśmy tym razem mniej szalone 180 kilometrów. Spędziłam sam na sam z psem co najmniej 47 godzin. I może jestem szalona, ale mimo 5 lat posiadania Czarka pod swoim dachem wciąż zachwycam się jego wyglądem i charakterem :) 

  • Podstawy posłuszeństwa - podczas wielu spacerów udało nam się wypracować może nie do końca OBIkowe co przydatne chodzenie przy nodze bez smyczy. Gdy wymijam kogoś na wąskiej polnej drodze przywołuję psa do nogi i idziemy bez konieczności łapania za obrożę. Jesteśmy w trakcie nauki obchodzenia przedmiotów, umie obejść słup/drzewo jeśli pokażę na nie ręką, ale przed nami jeszcze dużo pracy. Nadal nie zabrałam się za siad/stój z marszu ale coraz lepiej idzie nam wykonywanie komend na odległość. 
  • Skakanie - z racji tego że Cezar schudł około 2 kg (domowa waga nie jest zbyt dokładna gdy pies trzęsie się jak galareta a ja nie mam w domu faceta który z psem na rękach nie przekroczył by bariery 120kg) skakanie idzie nam coraz lepiej. Odrywa się od ziemi, ładnie wyskakuje w górę, aportuje dysk ale mu się do niego nie spieszy xD Cel jednak został osiągnięty, wystarczy wieczorem około 10-15 rzutów i pies jest zziajany. Planujemy kupno bardziej profesjonalnego dysku bo te z pepco odbijają się od zębów. Możecie pomóc wybrać? Hero Air , Fastback , Trixie 

  • Spacery z koleżankami i ich psami - udało nam się zaliczyć całkowicie spontaniczne spotkanie z latającą bullterrierką, z którą Cezar wybawił się za wszystkie czasy. Dwa razy przyjechał do mnie mój przyjaciel i wziął ze sobą swojego psa, atmosfera była raczej chłodna ale psy się tolerowały będąc razem na łące. Swoją drogą zawsze zachwyca mnie więź niektórych psów z właścicielami, Piotr nigdy nie założył swojemu kundelkowi obroży czy smyczy (mieszkają na wsi na gospodarstwie) a gdy przyjeżdża z nim do miasta to pies po prostu biegnie obok roweru. Nie schodzi na ulicę. Nie zaczepia psów ani kotów. Zawsze podejdzie gdy przyjaciel go zawoła. Dla mnie i Cezara to niesamowite :P 
  • Sztuczki - nauczyliśmy się "w miarę" slalomu między nogami (na tyle na ile z takim cielakiem to możliwe). Staram się także wyklikać mu aport , ale coś poszło nie tak. Na chwilę obecną Cezar goni w te pędy za piłką, bierze ją w pysk, robi dwa kroki i gdy usłyszy "przynieś, no DO MNIE" wypluwa zdobycz i leci do mamy po ciastko xD 


P'S zmotywujcie mnie do notki o naszych zakupach i DIY (w sensie co zrobiłam) bo nadal uważam że to marny pomysł skoro nie kupuję Hurrty ani Ruffwearów :P 

czwartek, 26 maja 2016

Wehikuł Czasu

Istnieje ostatnio na blogach trend na pisanie o wadach i problemach naszych psów.
Notki typu "Nieidealny pies" pojawiają się jak grzyby po deszczu.
Skłoniło mnie to do zastanowienia się nad tym jak to z nami jest. Jak to jest z Cezarem.
Cezar jest idealnym psem. Nie mam z nim aktualnie kompletnie żadnych problemów (poza tuszą, ale to wyłącznie moja wina)
Ale nie zawsze taki był. Więc postanowiłam w dzisiejszej notce cofnąć się o kilka lat wstecz, gdy ten pies nadawał się na ścisłą czołówkę listy "Nieidealne psy"
Najgorszym problemem, z którym borykaliśmy się przez dobre 3 lata była agresja do kolegów. Socjal jako taki miał bardzo dobry, ale to co się działo później zniechęciło Cezara do psów.
Jako wyrośnięty szczeniak niesamowicie ciągnął do innych zwierząt. Ja w swojej głupocie prowadzałam go na kolczatce. Proste skojarzenie pies-ból. Pojawiła się agresja smyczowa. Pies puszczony luzem potrafił się dobrze bawić z innym czworonogiem. Do czasu pierwszego pogryzienia.
W najgorszym okresie czasu prowadzałam na smyczy "postrach ulic" i sama się bałam że któregoś dnia karabińczyk nie wytrzyma i będzie po Yorku.
Przepracowaliśmy to. Walka była długa, udało mi się doprowadzić "dominacją i karą" do tego że pies tylko się jeżył, a w późniejszym okresie robił "king konga" na widok psa (podskakiwanie w miejscu i powarkiwanie ale bez ciągnięcia). Po kastracji zaczęłam także pracę sposobami pozytywnymi na ciastka i pochwały, udało się całkowicie wyeliminować rzucanie się. Cezar nadal często skupia uwagę i delikatnie się jeży na widok innego czworonoga, ale po słownej korekcie jest w stanie przejść bez problemu obok takiego, a nawet się obwąchać. Udało nam się nawet zabrać psa sąsiadki na spacer i obyło się bez nawet najmniejszego warknięcia (połowę trasy Cezar biegał luzem).

Drugim nie mniej uciążliwym problemem było przywołanie. Przez ten okres swojego życia (do 3 lat) gdy Cezar był niemal codziennie puszczany luzem w "naszym miejscu" odwoływał się jak chciał i kiedy chciał. Uznałam że tak musi być, cieszyłam się że w ogóle mogę psa tej rasy puścić. Dziś jednak wiem że byłam głupia i żyłam na krawędzi. Puszczałam go tylko i wyłącznie w miejscu które znał od szczeniaka, które obwąchał milion razy i gdzie nie ma dróg, psów czy zwierzyny. Miejsce idealne bez rozproszeń, a mimo to pies większość czasu miał mnie gdzieś i przychodził chyba tylko dlatego że był już znudzony i chciał iść do domu.
Teraz wiemy co to przywołanie. W dobry dzień wystarczy cmoknięcie a pies odrywa się od trawki i leci na łeb na szyję do Pani/Ciastka. Owszem, muszę nosić karmę (nasze smaki) wszędzie ze sobą i dawać za każdym razem jak przyjdzie by tego nie zmarnować, ale z dnia na dzień jestem go coraz pewniejsza. Odwołuje się od zwierzyny - w większości i po chwili od startu. Odwołuje się od innych psów. Ma w głębokim poważaniu biegaczy/ludzi na kijkach/rowerzystów. Chodzimy na przeróżne trasy, nieraz bardzo uczęszczane (jak nasza ulubiona dookoła jeziora) i puszczam go gdy tylko wchodzimy na polną. Nie jestem jeszcze i chyba nigdy nie będę na takim etapie by puścić go w miejskim parku gdzie bodźców jest mnóstwo. Ale jestem dumna z tego co mam.

Z gryzienia smyczy i rąk większość psów wyrasta po ząbkowaniu. Nie mój. Cezar dziabał po rękach przez 3 i pół roku. W momencie gdy się podekscytował skakał do rękawów, darł kurtki, szarpał smycze i kaleczył dłonie które go karmią. Tutaj walka była prosta i konsekwentna, gdy tylko pies się zbyt mocno nakręcił i skakał, dostawał ostrą reprymendę i był kładziony na glebę póki się nie uspokoi. Przeszło. Do tej pory na odpowiedni ton głosu pies sam się kładzie na brzuch i czeka na zwolnienie bo wie, że przegiął.

Ostatnim naszym problemem było ciągnięcie na smyczy. Ten pies potrafił chodzić na luźnej smyczy, miał to wpajane od maleńkości, jako 3 miesięczny szczeniaczek nie ważył się szarpnąć. Jednak jako prawdziwy jajeczny facet miał obsesję na punkcie TEGOWŁAŚNIEKRZACZKA i jak chciał to powiewałam za nim jak chorągiewka. A chciał często. Średnio co 3 metry. Ten problem został całkowicie wyeliminowany poprzez kastrację. To było pójście na łatwiznę, gdyby nie fakt że zabieg był konieczny pewnie do dziś męczyła bym się na spacerach.

Piszę ten lament nie dlatego by się pochwalić jakim to super trenerem jestem że sobie poradziłam. Wiem że nie jestem doskonała i wciąż denerwuję się gdy mój pies czegoś nie umie. Bo wiem, że to ja jestem temu winna. Nie ważna rasa, ten pies potrafiłby latać za frisbee, gonić po torze i szykować się do egzaminu Obi gdybym tylko ja potrafiła go nauczyć. Gdyby Cezar był owczarkiem czy pudlem nasze problemy były by prawdopodobnie takie same, bo to Ja jestem odpowiedzialna za jego wychowanie. Moje błędy były by takie same gdybym na ten czas wybrała sobie labradora czy dobermana. Nie mogę już patrzeć jak ludzie psioczą na blogach i stronkach że "no fajnie że twój pies tak umie, mój by nie potrafił". To g%^?% prawda. Musisz go tylko nauczyć.
Cezar przez wiele lat nie był idealnym psem. Ale teraz jest. Dałam sobie radę. Wystarczy tylko się nie poddawać. Bo jakże łatwo jest machnąć ręką i powiedzieć "mój pies już tak ma, lepiej poćwiczmy chodzenie na jednej nodze bo przywołanie jest zbyt trudne".

poniedziałek, 25 kwietnia 2016

Uwolnić psa


Spacer bez smyczy.
Dla większości psiarzy rzecz normalna, oczywista, codzienna.
Szybki i łatwy sposób na wybieganie psa, trening zaufania i posłuszeństwa.
Bo pies nie jest naprawdę posłuszny, jeśli jest wciąż na uwięzi (?)
My mieliśmy z tym ogromne problemy. Przeze mnie. Bo północniak. Bo instynkty. Bo prawo zabrania (znacie tekst "na smyczy lub w kagańcu")
Zanim Cezar skoczył 2 lata chodziłam z nim wszędzie. Spuszczałam go ze smyczy bardzo często, czasem w mocno uczęszczanych przez ludzi miejscach - dziś łapię się za głowę myśląc że ten pies biegał po plaży miejskiej.
Z biegiem czasu spuszczałam go coraz mniej. Najczęściej tylko na pobliskiej "widokówce" gdzie czułam się pewnie.
Od roku pies chodził ciągle na smyczy (z naprawdę niewielkimi wyjątkami). Zrobiłam sobie 6 metrową linkę i z tym chodziliśmy. W mojej głowie roiły się naprawdę mroczne scenariusze co się stanie jak go odepnę... I nie, nie chodzi tu o wizję ucieczki bógwiegdzie albo potrącenia przez samochód, Cezar nie należy do tego typu psów. Chodzi raczej o myśli "co to będzie jak jakiś pies przyjdzie bez smyczy", "a jak jacyś pijani nastolatkowie przyjdą? albo wredne babsko?"
Ostatnio jednak wszyscy łażą po polach. A mnie do szewskiej pasji doprowadza ciągłe zaczepianie się linki o wystające korzenie, a także fakt że jak jest mokro lub pies chce wejść do wody to wszystko jest zaraz uwalane błotem...
Magda i Paula nastawiały mnie pozytywnie. "Spróbuj Pati, przecież Cezar jest grzeczny, to psi anioł".
Pojechałam na przejażdżkę rowerem. Odpięłam smycz. Pojechałam przed siebie.
To był pierwszy krok na długiej drodze do wzajemnego zaufania.
Kilka dni później poszliśmy pobiegać. Szczere pole, żywej duszy, tylko My - Ja i Mój Pies.
Okazało się że Cezar ma problem z oddaleniem się ode mnie. Żeby zrobić zdjęcie z odległości 6-7m musiałam cztery razy ponawiać komendę Zostań. Bo on lepiej czuje się w pobliżu.
Spotkaliśmy biegacza. Cezar zainteresował się, pobiegł przed panem kawałek rodem z Canicrossu i ładnie się odwołał.
Spotkaliśmy Jelenie. W mini lasku. O ich obecności zostałam poinformowana poprzez tętent łap o drogę. Wyrwał mi się wrzask "Cezar wracaj! Nie dogonisz!" ....... Nie dogonił. Po 3 minutach wrócił z podkulonym ogonem, smutną miną, i postanowieniem poprawy kondycji.
Spotkaliśmy 2 psy - parkę Goldenów. Odwołał się idealnie, zachował się towarzysko, obwąchanko, zaproszenie do zabawy przez sunię, i do nogi.
Obiecuję że zdecydowanie rzadziej będę usuwać smycz ze zdjęć. Możliwe że będą sesje w kagańcu (twarde prawo ale prawo). To tylko formalność.
A więc, uwalniam psa. Wiem, że wróci.

środa, 20 stycznia 2016

Posłuszeństwo, sztuczki, i porażka :)



W dzisiejszym odcinku "wpadki i wypadki" zaprezentujemy:
- podstawową malamucią wersję obidjęse
- kilka sztuczek
- widowiskową "glebę" oznaczającą po Eskimoskiemu "oh hell NO!"
- epic fail w postaci rzutów dyskiem

No to zaczynamy (videorelacja z dzisiejszego spaceru).

POSŁUSZEŃSTWO


Krótki komentarz od autora :
Za posłuszeństwo które Obedience nazwać jeszcze nie można zabraliśmy się z Cezarem jakoś na początku listopada gdy ten próbował otrząsnąć się z wielkiej straty (męskość). Pies się nudził, ja się nudziłam i zaczęliśmy kontakt. Po kilku treningach, początkach Pacania oraz porządnym wczorajszym zmęczeniu psa postanowiliśmy zaprezentować wam efekty.
Proszę nie płakać.
Na swoje wytłumaczenie mam tylko to że pies ma 5 lat i jest malamutem :)

FRISBEE

Krótki komentarz:
Moja krytyczna porażka, zabija mnie ekspresja tego filmiku. Frisbee zostało zakupione 4 dni temu przez moją nadpobudliwą siostrę w Pepco za 3zł... Bo żółte...
Stwierdziłam że spróbuję. A co mi tam. Wczoraj w domu wprowadziłam branie go do pyska z ręki, dziś poszłam potrenować "rzuty do pyska" (po mojemu catche) by sierotka chociaż trochę się wykazał.
Nie marzy mi się piękny aport, szybujące na wiele metrów frisbee i pies pięknie wyskakujący za dyskiem. Chciałabym traktować to jako alternatywę sztuczkowania - zmęczenie psa psychicznie. Może jakieś vaulty albo chociaż wyskoki.Za następny krok przedsięwzięłam sobie rzuty stojąc z boku psa.
Ale czy ktoś wie jak sierotę nauczyć łapania?
Czy po prostu potrzeba na to czasu?
Czy może ja robię coś nie tak?
Pełno jest poradników jak zacząć naukę frisbee. Z tym że zaczyna się to od Aportu. A Czarek nie aportuje, nie zaaportuje i nie przyniesie. Żeby chociaż łapał! :)


Liczę na komentarze z poradami. Jeśli ktoś się zna (doświadczenie) i chce pomóc to proszę o maila.
Podoba mi się uśmiech Czarka jak widzi dysk. Chcę to kontynuować :)

niedziela, 11 października 2015

Cud, miód i padlinka...

Podczas jednego z ciepłych jesiennych popołudni postanowiłam zabrać Cezara na widokówkę by trochę się poruszał.
Przy okazji zaopatrzyłam się w Frolic i ćwiczyliśmy przywołanie.
Te ostatnie (gdy dotarło do niego że serio nie zbiję) było wręcz idealne.
Ciężko jednak było go pochwalić... Po spacerze nie dało się obok niego stanąć po nawietrznej!


Oto film przedstawiający "Dlaczego nie wychodzić z psem na aktywny spacer w nowej obroży".
W rolach głównych :
Czyściutka wyprana obroża z futerkiem
Cezar
Zdechły ptak.



Podsumowując : Obroża polarowa i zdechły gołąb to nie zbyt dobre połączenie.

piątek, 17 kwietnia 2015

Postępy w przywołaniu.

No muszę się pochwalić, normalnie muszę!
Od ponad 2 miesięcy wychodzimy z Cezarem wyłącznie na spacery na smyczy, lub na działkę. I ćwiczyliśmy od nowa przywołanie. Poprzez moje niedbalstwo trochę nam się ta komenda zepsuła, i piesek wracał, jeśli chciał.
Pies niewybiegany "porządnie", bez wolności, zaczął mi się w domu kurzyć. Te kilka wypadów na rower nie zaspokoi jego chęci do wąchania kwiatków. Więc w tym tygodniu, gdy słońce wyszło, wiosna przyszła, a ja z psem poszłam, musiało się to źle skończyć.
Szarpał się niemiłosiernie. Bo on tam ma krzaczki, bo tam suczka nasiusiała, albo kolejny zryw na smyczy z serii "patrz, wiewióóór!".
Wczoraj była piękna pogoda. Miałam czas. Więc postanowiłam psu ulżyć w jego cierpieniach i iść z nim na naszą starą "widokówkę", puścić, i mieć nadzieję że wróci.
Najpierw próbowałam w kagańcu. Nic z tego. Po odpięciu smyczy, z "tym czymś" na ryju, pies położył się na glebie i udawał martwego. No nie nauczony, cóż począć. 
Zdjęłam mu metalowe ustrojstwo z pyska, i poleciaaaał. A ja usiadłam sobie na gałązce modląc się po cichutku żeby może, tym razem, przyszedł....
I voilà , piesek wrócił po pierwszej komendzie. Trzymał się w zasięgu wzroku. Po około 30 minutach sam dał się zapiąć na smycz, bez ganiania, bez krzyków i wrzasków ani kuszenia ciasteczkami.
Nie zużyłam ani jednego psiego smakołyka! 
No dumna jestem! Wiecie że borykamy się z problemem przywołania od zawsze, od początku. Są czasy lepsze i gorsze, Czarek bywa autystyczny, trudny, zbyt pochłonięty wolnością. W poprzednim ciepłym sezonie miałam z nim Krzyż Pański, godziny gwizdów, nieraz załamanie i płacz.
Przeglądam różne blogi innych psów, innych ludzi, innych ras, i patrzę z zazdrością na postępy w Obi, Agi czy zwykłym sztuczkowaniu. A tymczasem ja cieszę się jak wariat z powrotu Cezara do nogi po komendzie. Małe sukcesy też cieszą :)

czwartek, 2 kwietnia 2015

Wiesz że jesteś właścicielem malamuta gdy :


W internetach często pojawiają się takie teksty, dotyczące różnych ras, oraz psów ogólnie. Ja jednak, z racji że mamy za sobą 1 kwietnia, dodam taką retrospekcję o malamuciakach i północniakach :) 
Często ostatnio myślałam o tym co czyni mnie właścicielką tego bydlęcia, więc podzielę się z wami moimi wnioskami. Miłej lektury. 



Wiesz że jesteś właścicielem malamuta gdy :

  • wstajesz rano i idziesz do łazienki wypłukać usta z psich kłaków,
  • poranna kawa bez kłaczka nie smakuje tak samo,
  • mimo tego że nie pracujesz budzisz się rześki i wypoczęty o 5.20, gotowy na spacer przy wschodzie słońca,
  • łóżko już od dawna nie należy do ciebie, ty w nim tylko śpisz (w gruncie rzeczy przebywasz w nim rzadziej niż pies),
  • nauczyłeś się pokonywać tor przeszkód złożony z zabawek. Po ciemku. O 2.00 w nocy. 
  • robiąc śniadanie umyślnie upuszczasz skrawki szynki, skórki od chleba, opakowania po twarogu. Pies też musi jeść!,
  • wychodzisz z psem na spacer, wszyscy wołają "Cezar*" a ty nie masz pojęcia kim są ci ludzie,
  • przywykłeś że wszystkie dzieci w promieniu 100m od psa lgną do niego z rozwartymi ramionami "Pieeesio" . Podczas kontaktu odpowiadasz na pytanie mamy "Gryzie?" w czasie gdy młode zdążyło już podeptać, dosiąść i aktualnie przeżuwa ucho twojego pupila,
  • podświadomie przeczesujesz wzrokiem najbliższą okolicę w poszukiwaniu potencjalnych zagrożeń (koty, psy, wiewiórki),
  • nigdzie nie ruszasz się bez psa. Każde wyjście samotnie skutkuje pytaniami "Gdzie masz psa?" lub "Gdzie Czarek?". Nawet do Biedronki chodzisz z psem,
  • zdajesz sobie sprawę że w razie napadu z bronią w ręku to ty musisz obronić psa
  • posiadasz co najmniej jedną rolkę do ubrań w każdym pomieszczeniu w domu. Oraz w samochodzie. I na klatce schodowej w skrzynce na listy też,
  • podczas upiornych 3 tygodni w roku każdego potencjalnego gościa ostrzegasz o okresie linienia i sugerujesz odpowiedni strój (m.in kombinezon malarski, dres poliestrowy, bikini)
  • twój pies ma własne 3 ręczniki (do kąpieli, do łap, do pyska po jedzeniu)
  • twój weterynarz twierdzi że twój pupil jest "niedotykalski" i jest jedynym człowiekiem którego bydlak nie znosi,
  • latem masz w torebce/plecaku dwie butelki wody. Jedną ludzką, i jedną psią.
  • twoje kieszenie pachną mięsem, 
  • wybierając torebkę w sklepie zwracasz uwagę by miała specjalną kieszonkę na psie ciastka,
  • uodporniłeś się na ból związany z psimi łapami, czy to odbijanie się, czy deptanie, nie robi na tobie wrażenia,
  • uwielbiasz zapach psiej sierści o poranku,
  • wyeliminowałeś ze swojego otoczenia znajomych mających alergię na sierść,
  • twoja dalsza rodzina dzwoniąc na "ploteczki" zawsze zapyta " Co u was? A u Czarka? Zdrowy?"
  • twój ogród dzieli się na trzy strefy : na warzywka, na kwiatki, dla psa. Nie ma strefy dla ludzi, 
  • nie pamiętasz jak wyglądało twoje życie przed kupnem tego stworzenia,
  • nie wyobrażasz sobie jak to jest mieć "zwykłego" psa.


No i to by było na tyle. Nic więcej na razie nie przychodzi mi do głowy :) 
Kilka z tych punktów z pewnością będziecie w stanie pod pasować pod swojego psa. Które?  :) 


* Imię Twojego psa.

piątek, 7 marca 2014

OCDog - czyli Władcze wariacje i obsesje.

Każdy pies, tak jak i człowiek, ma swoje małe wariacje które czynią go tym, kim jest.
Dziś postanowiłam napisać, jakie to zaburzenia psychiczne i "małe" obsesje prześladują mojego Cezara.
Wszystko po to, abyście nie myśleli sobie że Czarek jest psem idealnym, bez skrzywień, tylko nieco leniwym. Oraz też troszkę po to by dostarczyć wam odrobiny humoru. Tak jak on codziennie rozśmiesza mnie :)
Zdecydowana większość Cezarowych przypadłości jest całkowicie niegroźna i przezabawna. Choć bywają też takie które są irytujące.



Pierwszym jego małym dziwactwem, z którym mam do czynienia na codzień jest wąchanie. Niuchanie. Obwąchiwanie. Jak zwał tak zwał.
Otóż, drodzy państwo, Cezar lubi wąchać człowieka. Uważa to za coś niesamowicie ważnego i nie sposób go "ogarnąć" póki nie skończy.
Rytuał obwąchiwania polega na : położeniu się na podłodze lub łóżku obok obiektu obwąchiwanego (czyt.pańcia,pańcio lub Łukasz), wybraniu sobie jednej konkretnej części ciała obiektu (najczęściej ręce, nogi lub głowa) i przystąpieniu do niuchania. Nie jest to jednak takie niuchnięcie jakiego można by się spodzewać po psie. U Cezara to cały proces. I tak, codziennie, Cezar kładzie się obok mnie gdy oglądam telewizję i obwąchuje moją rękę. Centymetr po centymetrze, każdy palec z osobna, od dłoni po łokieć i spowrotem. Gdy Łukasz siedzi przy kompie, to samo dzieje się z jego nogą, Cezar niucha. Z zapamiętaniem, jakby czegoś szukał, lub raczej, jakby czytał :) Sporo roboty ma Czaruś z tym wąchaniem, bo ludzi na stanie ma trzech, a ile to kończyn! 
Wiele razy zdarzyły mi się przezabawne sytuacje z tym związane. Kiedyś na przykład przyszła moja koleżanka na kawę. Cezar usiadł za mną i zaczął z zapamiętaniem przesuwać nosem po moich plecach i karku. Na spojrzenie koleżanki w roztargnieniu odpowiedziałam "ach, on mnie tylko wącha". Jej wzroku nie zapomnę :)



Drugą przypadłością mojego czworonoga jest instynkt obronny przed odkurzaczem. Wiele psów nie lubi tego diabelskiego narzedzia, jednak mój Czarek nie przejmuje się swoim bezpieczeństwem i przed tym demonem broni każdy PRZEDMIOT jaki podejdzie mu pod pysk. Natychmiast wynosi go poza zasięg przeklętej rury, czasem nie zastanawiając się dobrze co tak naprawdę wynosi. I tak, widok Cezara targającego do drugiego pokoju zabawki, miski (od karmy, wody na szczęście nie rusza), czy kości jest codziennością. Ale to można zaakceptować, w końcu jego rzeczy. Ale nie, moi drodzy, na tym się nie kończy. Cezar wynosi do drugiego pomieszczenia kapcie, butelki z napojem, poduszki które akurat upadły, wiadro z karmą, nawet zdarzyło mu się ciągnąć pufę czy taboret. Szczyt szczytów osiągnął próbując usunąć z drogi odkurzacza klatkę ze szczurkami (która sporo waży, bo ma 100x50cm w podstawie, więc niemała). Na szczęście walczące o swoje terytorium szczury skutecznie odwiodły go od tego pomysłu. Biedny Czaruś :)

Kolejną obsesją tego psiaka są ludzkie uszy. Nieszkodliwe, ale wkurzające. Uwierzcie, jeśli Cezar zobaczy wasze uszy i będzie miał akurat ochotę poświrować, już po was. Wskoczy na każdą wysokość byle tylko was po nich polizać :) Na całe szczęście nie tak trudno go odgonić, jeśli się wie jak. Skutkiem tego jest nieustanna irytacja Pani Domu (czyt. mnie). Nie mogę schylić się po naczynie, by pozamiatać lub coś podnieść jeśli Cezar stoi w pobliżu a ja nie chcę oberwać językiem po tym jakże drażliwym miejscu. Mój ojciec oraz TŻ dość dobrze opanowali sztukę odganiania Cezara, ja mam zbyt miękkie serce i najczęściej śmieję się jak durna pozwalając mu mnie dopaść :)



Oprócz tych trzech głównych odchyleń malamuciątko posiada też szereg mniejszych dziwności. Między innymi :
- paniczny lęk przed workiem na śmieci (muszę wynosić śmieci i zakładać nowy worek podczas jego nieobecności)
- retrieverowatość, czyli każda woda to przygoda.
- oraz jest też szczurzym prysznicem i żyje w przekonaniu że szczur niewylizany to nie szczur (to dlatego na większości wspólnych zdjęć Bella czy LouLou są przemoczone).
Większość tych jego maniactw jest do zaakceptowania. Nigdy jakoś specjalnie nie próbowałam z nimi walczyć. Akceptuję Czarka takim jaki jest i dopóki jego wariacje nie sprawiają mi większych kłopotów pozwalam mu na bycie sobą. Uważam że te jego cechy sprawiają że jest rozczulający i jedyny w swoim rodzaju.
Teraz także wy możecie tak sądzić.
A jakie dziwactwa mają wasze psy? Piszcie !

poniedziałek, 9 grudnia 2013

Pies w wielkim mieście.

Tytuł mylący, bo akurat moje miasto aż takie wielkie nie jest. Ale, duże czy małe, to nieważne. Każda jego ulica jest zagrożeniem dla naszego czworonoga.

Dopóki pies jest na smyczy, strachu nie ma. Ale wiemy wszyscy że psom, szczególnie północniakom, zdarza się uciekać. A i smycze mają w zwyczaju się rwać w najmniej odpowiednim momencie. Nasza więc głowa w tym, by pies w miejskiej dżungli się odnalazł, nie panikował, i znał zasady poruszania się po ulicach. O tym będzie ta notka.

Na pomysł, by nauczyć Cezara chodzić samodzielnie po mieście wpadłam przyglądając się bezpańskiemu psu. Zadziwiła mnie pomysłowość tego czworonoga, każdy z was był pewnie świadkiem podobnego zdarzenia. Piesek szedł sobie spokojnie chodnikiem przy głównej drodze (krajowej szóstce) i zapragnął przejść przez ulicę. Grzecznie podszedł do zebry, rozejrzał się, poczekał chwilkę z obcym mu człowiekiem i dopiero gdy ów pan wszedł na pasy, poszedł za nim. 
Długo zastanawiałam się, jak nauczyć tego mojego szalonego cielaka, który leciał przed siebie nie bacząc na nic. 
Okazało się to prostsze niż myślałam, może dlatego że codziennie przechadzamy się miastem by dotrzeć na 'widokówkę', a wiadomo im częściej się trenuje tym lepsze efekty nauki. 

Pierwszą zasadą jest : Pies zawsze idzie po "zielonej" stronie chodnika. To znaczy jak najdalej od krawężnika. Nauczyć go tego łatwo. Należy psa puścić przed sobą na smyczy i gdy próbuje zbliżyć się do jezdni - karcić. Stanowczo.Tak, by pies wiedział, miał wdrukowane wręcz, że do ulicy się nie podchodzi. Bezwzględnie pies musi to mieć wykute na pamięć, musi mieć ten odruch. Bo wiadomo, że jeśli pies na ulicę nie wejdzie to i nic go na niej nie potrąci.

Drugą rzeczą, którą miejski pies musi umieć jest przechodzenie przez ulicę. Musi wiedzieć, że przechodzi się tylko na pasach. Trzeba więc pilnować także siebie, by wychodząc z psem nie przebiegać przed samochodami w niedozwolonym miejscu bo on to obserwuje i uczy się.
Tak jak przy pierwszej zasadzie, idziemy za psem lekko smyczą kierując go w odpowiednią stronę i docieramy do pasów. Nauczony pierwszej zasady pies może zechcieć je minąć, bo przecież do jezdni się nie podchodzi. I tutaj trzeba psu pokazać, że do ulicy podejść można ale tylko z człowiekiem. Skracamy smycz i z psem przy nodze podchodzimy do zebry. Gdyby pies zechciał nas wyprzedzić, cofamy go i przechodzimy dopiero gdy on się uspokoi i będzie czekał. Jeśli pójdzie za nami grzecznie, nagradzamy. Gdy już pies będzie to wykonywał bez 'falstartów' znów puszczamy go przodem podchodząc do przejścia dla pieszych, i sprawdzamy czy aby na pewno w tych warunkach też zaczeka. Jeśli nie, to wiadomo, należy go skarcić i szlifować poprzedni krok. 
Te dwie proste umiejętności mogą uchronić naszego psa przed śmiercią pod kołami samochodu. 
(ś.p śnieg)

Cezara oczywiście tego nauczyłam. I byłam świadkiem, że pojął to bardzo dobrze, podczas jednej z jego ucieczek (o których opowiem w kolejnym poście). Zwiał mi z domu, bo drzwi były uchylone. A mój blok stoi przy głównej ulicy miasta. Ja więc w panice zbiegłam na dół i zobaczyłam białą kitę jakieś 100m dalej grzecznie idącą po "zielonej" stronie chodnika, po czym przechodzącą grzecznie przez przejście dla pieszych razem z jakąś kobietą. I tyle go widziałam. No, ale ważne, że nauka nie poszła na marne :)
Tak więc, radzę by poświęcić trochę czasu i nauczyć psa chodzić po mieście. Nawet jeśli wasz pies nie jest typem uciekiniera. Ot tak, dla spokoju sumienia. Bo z psami to nigdy nic nie wiadomo :) 

czwartek, 5 grudnia 2013

Malamut a ucieczki - czyli "mnie nie dogonisz"

Pewnego dnia, buszując po internecie usłyszałam przepiękną opowieść. 
Była to historia o potężnym i mężnym malamucie.Wspaniałym przedstawicielu tej rasy. Brzmiała ona mniej więcej tak : "Całkiem niedawno temu, całkiem niedaleko stąd żył sobie malamuci książę, który nigdy nikomu nie uciekł (...) "
Włóżmy to z powrotem między bajki.

W prawdziwym życiu z tymi psami pierwsza zasada brzmi : Malamut zawsze ucieknie. Twoim zadaniem jest zachęcić go do powrotu. 
I hamuję w tym miejscu złośliwe komentarze o treści "Ale moja ciocia/babcia/znajoma znajomej/ja/kuzynka ma malamuta który jej nigdy nie uciekł". W takim wypadku wyjścia są dwa.
1. Albo nigdy nie wypuściła go na średnio ogrodzone podwórze lub nie spuściła go ze smyczy.
2. Albo nie zauważyła podczas spaceru ze pies jej uciekł.
Tak, można tego nie zauważyć. Malamut ucieknie zawsze, ponieważ ta rasa ma silny instynkt i potrzebę samodzielności. Ale nie oznacza to że zniknie na kilka godzin czy dni, może to równie dobrze być minuta, w której pies przestanie się pilnować i odbiegnie gdzieś myślami (oraz ciałem). Po opamiętaniu się, dobrze wytresowany pies wraca do właściciela. I tylko od osobnika zależy czy trwa to tydzień czy 5 minut. Właściciel może nawet nie zauważyć że pies mu uciekł, ba, w przypadku mojego Cezara czasem nawet trudno to zauważyć. Zabawny dialog się w związku z tym rozwinął ostatnio między mną a koleżanką :
- Cezar! Cezarku! - pies nawet na nią nie patrzy
- Zapomnij, on uciekł - odpowiadam
- Jak to uciekł? Przecież stoi 2 metry stąd!
- Myślami uciekł. Zaraz wróci.

Jeśli zadbamy o to by pies reagował na nasze zawołanie na spacerze, jeśli wdrukujemy mu to na tyle głęboko że sam z siebie będzie się pilnował właściciela nie ma czym się martwić, bo za daleko nam ten pies nigdy nie ucieknie. Ja wdrukowywanie tego bezwiednie zaczęłam gdy Cezar był maluszkiem. Olałam kwarantanne i mimo przestrogi że "TEGO PSA SIĘ NIE PUSZCZA WOLNO" maszerowałam z Czarkiem raźno po mieście, po polach, po lasach, bez smyczy. Korzystałam z jego instynktownej więzi ze mną i strachem przed zbyt dalekim odbiegnięciem.
Gdy podrósł i zaczął eksplorować otoczenie nieco wnikliwiej stosowałam wyuczoną już komendę "do mnie" by nie odchodził za daleko. Działa do dziś, gdy zawołam lub gwizdnę Cezar w ciągu minuty wyskakuje z krzaków i melduje, że jest, że nic mu nie jest, i że za chwilkę wracamy.
Zdarzało się oczywiście że białej gorączki dostawałam przez tego cielaka, ale to temat na notkę z serii "Jakby to było wczoraj"

Oczywiste jest, że aby spuścić malamuta ze smyczy trzeba najpierw znać otoczenie. Ja mam kilka miejsc z daleka od ruchu miejskiego oraz zwierząt łownych (sarny, zające, chodzi tu głównie o las) gdzie wiem że Cezara nic nie rozproszy na tyle, by poleciał w siną dal. Najczęściej wybieram się z nim na znaną ze zdjęć "widokówkę" (zwróciliście uwagę na swoiste góry liści i odpadów zielonych na niektórych fotkach?) która to mieści się w pobliżu bagien - jest jednak to łąka na tyle bezpieczna i sucha że miasto urządziło tam wysypisko odpadów zielonych. Tam nikt nie chodzi, bo zapach nie jest najładniejszy (kiszona trawa?) a Cezar kocha to miejsce i wypada że jesteśmy tam najmniej 4 razy w tygodniu.
Często też chodzę na tor motocrossowy pod miastem. Poza sezonem jest tam cicho i spokojnie.

W tych miejscach pozwalam Cezarowi na odrobinę wolności. Mówią, że tej rasie nie wolno ufać. Nawet ja sama to mówię, powtarzam teraz po raz setny, że one nie są godne zaufania bo nikt nie jest w stanie przewidzieć co im do łba wpadnie. A jednak, ja swojemu psu ufam. I jak dotąd mnie nie zawiódł. Nie potrafię iść w ślady północno-maniaków i trzymać swojego pieska tylko na lince. Dla mnie by pies był szczęśliwy, musi być po części wolny. Znacie cytat 
"Jeśli kogoś kochasz, puść go wolno. Jeśli wróci - jest Twój. Jeśli nie to znaczy że nigdy nie był" ??
Wzięłam go sobie do serca w przypadku psów. Bo tyczy się on chyba wszystkich stworzeń.
A więc, podsumowując. Malamut to pies który zawsze ucieknie. Ale, jeśli tylko go tego nauczymy to też malamut zawsze wróci. Bo z kim mu lepiej, jak nie z panem??

Obserwatorzy nie działają? kliknij obrazek!