Żebyście sobie nie myśleli że my we wakacje próżnujemy, oświadczam że także pracuję nad Cezarem.
Dokładniej, to pracuję DLA Cezara (w większości). Załamał mnie stan jego sierści (nieszczęsne badania za +200zł), naczytałam się o różnych fajnych bajerach (typu Pokusa, lepsza karma typu Fitmin oraz potrzebujemy nowej smyczy) i załamał mnie mój budżet. Więc poszłam do pracy.
I dlatego proszę mi wybaczyć przerwy w prowadzeniu bloga, ciężko pogodzić fizyczną pracę na pełny etat, opiekę nad takim psem oraz typowe zajmowanie się domem..
Ale pracujemy, i też mamy plany na wakacje.
Aktualnie udało nam się wypracować niewielką ale umilającą życie regułę. Nazywam to "Schodzeniem synchronicznym".
Nigdy nie przywiązywałam uwagi do tego w jaki sposób poruszamy się na klatce schodowej z psem. Na górę zwykle wchodzi sam, odpięty już na parterze, ale nasz bieg na dół do tej pory wyglądał dość chaotycznie. Gdy się mocno chciało, pies gotów był połamać mi nogi a dotrzeć na dół.
Jednak za pomocą kilku komend, powtórzeń, nagród i karceń udało nam się osiągnąć zadowalający efekt.
Pies wygląda dość śmiesznie kiedy czeka z wyciągnięciem łapy aż zrobię krok, ale uwierzcie mi, ulga dla rąk i nóg niesamowita. Tak świetnie się przy tym skupia! Motywacją jest spacer, więc "chcesie" pieskowi wysilić.
Oto filmik.
Zabawne: Gdy na początku zaczęliśmy schodzić w ten sposób, zainteresował się całą sytuacją sąsiad i skomentował "to co ty Pati już nie latasz z psem na dwór?" ^^ W tej klatce wiadomo było że jak słychać huk i postękiwania to znaczy że "wychodzimy".